[1] Suilli pecoris admissura a favonio ad aequinoctium vernum, aetas octavo mense, quibusdam[2] in locis etiam quarto, usque ad octavum annum. partus bis[3] anno, tempus utero quattuor[4] mensum[5] , numerus fecunditati[6] ad vicenos , sed educare nequeunt[7] tam multos. diebus X circa brumam statim dentatos nasci Nigidius tradit. implentur uno coitu, qui et geminatur propter facilitatem aboriendi. remedium, ne prima subatione[8] neque ante flaccidas aures coitus fiat.
[9] mares non ultra trimatum generant. feminae senectute fessae cubantes coeunt. comesse[10] fetus in[11] his non est prodigium. suis fetus sacrificio die quinto purus est, pecoris die VII[12] , bovis[13] XXX. Coruncanius ruminales[14] hostias, donec bidentes[15] fierent, puras negavit. suem[16] oculo amisso[17] putant cito extingui; alioqui[18] vita ad XV annos, quibusdam et vicenos. verum efferantur, et alias obnoxium genus morbis[19], anginae maxime et strumae[20] .
[21][22] index[23] suis[24] invalidae cruor in radice[25] saetae dorso evolsae, caput obliquum in[26] incessu. paenuriam lactis praepingues sentiunt et primo fetu minus sunt numerosae. in luto volutatio generi grata[27]. intorta cauda[28] ; id etiam notatum, facilius litare[29] in dexterum quam in laevum detorta. pinguescunt LX diebus, sed magis tridui[30] inedia saginatione orsa. animalium hoc maxime brutum animamque ei pro sale datam non inlepide existimabatur .
[41] castrantur feminae quoque[42] , sicuti et[43] cameli, post bidui inediam suspensae pernis prioribus[44] vulva recisa; celerius[45] ita pinguescunt. adhibetur et ars iecori feminarum sicut anserum, inventum M.[46] Apici, fico arida[47] saginatis ac[48] satie[49] necatis repente mulsi potu dato. neque alio ex animali numerosior materia ganeae[50]: quinquaginta prope sapores, cum ceteris singuli. hinc censoriarum legum paginae interdictaque cenis abdomina, glandia, testiculi, vulvae[51], sincipita verrina, ut tamen Publili[52] mimorum poetae cena[53], postquam servitutem exuerat, nulla[54] memoretur[55] sine abdomine, etiam vocabulo suminis ab eo inposito.
[56] Placuere autem et feri[57] sues. iam Catonis censoris orationes aprunum[58] exprobrant callum. in tres tamen partes diviso media ponebatur[59] , lumbus[60] aprunus appellata. solidum aprum Romanorum primus in epulis adposuit P. Servilius[61] , pater eius Rulli, qui Ciceronis[62] consulatu legem agrariam promulgavit: tam propinqua origo nunc cotidianae rei est. et hoc annales notarunt, horum scilicet ad emendationem morum, quibus non tota[63] quidem cena, sed in principio bini ternique pariter manduntur[64] apri.