Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Book 1
Book 2
Chapter 1§ 2.1 Chapter 2§ 2.2 Chapter 3§ 2.3 Chapter 4§ 2.4 Chapter 5§ 2.5 Chapter 6§ 2.6 Chapter 7§ 2.7 Chapter 8§ 2.8 Chapter 9§ 2.9 Chapter 10§ 2.10 Chapter 11§ 2.11 Chapter 12§ 2.12 Chapter 13§ 2.13 Chapter 14§ 2.14 Chapter 15§ 2.15 Chapter 16§ 2.16 Chapter 17§ 2.17 Chapter 18§ 2.18 Chapter 19§ 2.19 Chapter 20§ 2.20 Chapter 21§ 2.21 Chapter 22§ 2.22 Chapter 23§ 2.23 Chapter 24§ 2.24 Chapter 25§ 2.25 Chapter 26§ 2.26 Chapter 27§ 2.27 Chapter 28§ 2.28 Chapter 29§ 2.29 Chapter 30§ 2.30 Chapter 31§ 2.31 Chapter 32§ 2.32 Chapter 33§ 2.33 Chapter 34§ 2.34 Chapter 35§ 2.35 Chapter 36§ 2.36 Chapter 37§ 2.37 Chapter 38§ 2.38 Chapter 39§ 2.39 Chapter 40§ 2.40 Chapter 41§ 2.41 Chapter 42§ 2.42 Chapter 43§ 2.43 Chapter 44§ 2.44 Chapter 45§ 2.45 Chapter 46§ 2.46 Chapter 47§ 2.47 Chapter 48§ 2.48 Chapter 49§ 2.49 Chapter 50§ 2.50 Chapter 51§ 2.51 Chapter 52§ 2.52 Chapter 53§ 2.53 Chapter 54§ 2.54 Chapter 55§ 2.55 Chapter 56§ 2.56 Chapter 57§ 2.57 Chapter 58§ 2.58 Chapter 59§ 2.59 Chapter 60§ 2.60 Chapter 61§ 2.61 Chapter 62§ 2.62 Chapter 63§ 2.63 Chapter 64§ 2.64 Chapter 65§ 2.65 Chapter 66§ 2.66 Chapter 67§ 2.67 Chapter 68§ 2.68 Chapter 69§ 2.69 Chapter 70§ 2.70 Chapter 71§ 2.71 Chapter 72§ 2.72 Chapter 73§ 2.73 Chapter 74§ 2.74 Chapter 75§ 2.75 Chapter 76§ 2.76 Chapter 77§ 2.77 Chapter 78§ 2.78 Chapter 79§ 2.79 Chapter 80§ 2.80 Chapter 81§ 2.81 Chapter 82§ 2.82 Chapter 83§ 2.83 Chapter 84§ 2.84 Chapter 85§ 2.85 Chapter 86§ 2.86 Chapter 87§ 2.87 Chapter 88§ 2.88 Chapter 89§ 2.89 Chapter 90§ 2.90 Chapter 91§ 2.91 Chapter 92§ 2.92 Chapter 93§ 2.93 Chapter 94§ 2.94 Chapter 95§ 2.95 Chapter 96§ 2.96 Chapter 97§ 2.97 Chapter 98§ 2.98 Chapter 99§ 2.99 Chapter 100§ 2.100 Chapter 101§ 2.101 Chapter 102§ 2.102 Chapter 103§ 2.103 Chapter 104§ 2.104 Chapter 105§ 2.105 Chapter 106§ 2.106 Chapter 107§ 2.107 Chapter 108§ 2.108 Chapter 109§ 2.109
Book 3
Book 4
Book 5
Book 6
Book 7
Book 8
Book 9
Book 10
Book 11
Book 12
Book 13
Book 14
Book 15
Book 16
Book 17
Book 18
Book 19
Book 20
Book 21
Book 22
Book 23
Book 24
Book 25
Book 26
Book 27
Book 28
Book 29
Book 30
Book 31
Book 32
Book 33
Book 34
Book 35
Book 36
Book 37
Pliny the Elder · Naturalis Historia

Book 19, Chapter 8

Text kindly provided by Perseus

[1] id enim, quod sponte in umidis nascitur, helioselinum vocatur, uno folio nec hirsutum, rursus in siccis hipposelinum, pluribus foliis, simile helioselino. tertium est oreoselinum, cicutae foliis, radice tenui, semine aneti, minutiore tantum. et sativi[2] autem differentiae[3] in folio denso, crispo aut rariore et leviore[4], item caule tenuiore aut crassiore, et caulis aliorum candidus est, aliorum purpureus, aliorum varius.

[5] Lactucae Graeci tria fecere genera: unum lati caulis, adeo ut ostiola[6] olitoria ex iis factitari prodiderint — folium his paulo maius herbaceo et angustissimum, ut[7] alibi consumpto incremento —, alterum rotundi caulis, tertium sessile, quod Laconicum[8] vocant. alii colore[9] et tempore[10] satus genera discrevere; esse enim nigras, quarum semen mense Ianuario seratur, albas, quarum Martio, rubentes, quarum Aprili, et omnium earum plantas post binos menses differri.

[11] diligentiores plura genera faciunt: purpureas, crispas, Cappadocias[12], Graecas, longioris[13] has folii caulisque lati, praeterea longi et angusti, intubis similis [14]. pessimum autem genus cum exprobratione amaritudinis [15] appellavere πικρίδα. est etiamnum alia distinctio albae[16], quae μηκωνὶς[17] vocatur a copia lactis soporiferi[18], quamquam omnes somnum[19] parere creduntur[20]. apud antiquos Italiae hoc solum genus earum fuit, et ideo lactucis[21] nomen a lacte[22].

[23] purpuream maximae radicis[24] Caecilianam vocant, rotundam[25] vero ac minima radice, latis foliis ἀστυτίδα quidamque εὐνουχεῖον[26], quoniam haec maxime refragetur[27] veneri. est[28] quidem natura omnibus refrigeratrix et ideo aestate gratia[29]. stomacho fastidium auferunt cibique adpetentiam faciunt.

[30] divus[31] certe Augustus[32] lactuca conser15 vatus in aegritudine fertur prudentia Musae[33] medici, cum[34] prioris[35] C. Aemili[36] religio[37] nimia eam negaret[38], in tantum recepta commendatione, ut servari etiam in alienos menses eas oxymeli[39] tum repertum sit. sanguinem quoque augere creduntur. est etiamnum quae vocatur caprina lactuca , de qua dicemus[40] inter medicas, et ecce[41] cum[42] maxime coepit inrepere sativis admodum probata quae Cilicia vocatur, folio Cappadociae[43], ni crispum latiusque esset.

[44] Neque ex eodem genere possint[45] dici neque ex alio intubi, hiemis hi[46] patientiores virusque praeferentes, sed[47] caule non minus grati. seruntur ab aequinoctio[48] verno, plantae eorum ultimo vere transferuntur. est et erraticum intubum, quod in Aegypto[49] cichorium vocant, de quo plura alias.

[50]

Inventum omnes thyrsos vel folia lactucarum prorogare urceis conditos et recentes in patinis coquere.

[51] seruntur lactucae anno toto laetis et irriguis[52] stercoratisque, binis mensibus inter semen plantamque et maturitatem. legitimum tamen a bruma semen iacere[53], plantam favonio transferre aut semen favonio, plantam aequinoctio verno. albae maxime hiemem tolerant.

[54] umore omnia hortensia gaudent[55] et stercore, praecipue lactucae et magis intubi. seri etiam radices inlitas fimo interest et repleri ablaqueatas [56] humo[57]. quidam et aliter amplitudinem augent, recisis , cum ad semipedem excreverint[58], fimoque suillo recent inlitis. candorem vero putant contingere his dumtaxat[59], quae sint seminis albi, si harena de litore a primo incremento congeratur[60] in medias atque increscentia folia contra ipsa[61] religentur.

[62] Beta hortensiorum levissima est. eius quoque a[63] colore duo genera Graeci faciunt, nigrum et candidius[64], quod praeferunt—parcissimi seminis—appellantque Siculum , candoris sane discrimine praeferentes et[65] lactucam[66]. nostri betae genera vernum et autumnale faciunt a temporibus [67] satus[68]. quamquam et lunio seritur[69]; transfertur[70] autumno[71] planta.

[72] hae quoque et oblini fimo radices suas locumque similiter madidum amant. usus his et cum lenti[73] ac faba idemque qui oleris, et praecipuus, ut lenitas excitetur acrimonia sinapis. medici nocentiorem[74] quam olus[75] esse[76] iudicavere, quamobrem adpositas non nemini[77] degustare etiam religio est, ut validis potius in cibo sint.

[78]gemina iis natura, et oleris et capite ipso exilientis bulbi, species summa in latitudine. ea contingit, ut in lactucis, cum coeperint colorem trahere inposito levi pondere. neque alii hortensiorum latitudo maior; in binos pedes aliquando se pandunt[79], multum et soli natura conferente[80], siquidem [81] in Circeiensi agro amplissimae proveniunt.

[82] sunt qui betas punico[83] malo florente optine seri existiment, transferri[84] autem, cum v foliorum esse coeperint. mira differentia, si vera est, candidis alvum[85] elici, nigris inhiberi , et cum brassica[86] corrumpatur in dolio vini[87] sapor[88], eodem[89] betae foliis[90] demersis[91] restitui.

[92] <1> Olus caulesque, quibus nune principatus hortorum, apud Graecos in honore fuisse[93] non reperio, sed Cato brassicae miras canit laudes, quas in medendi[94] loco[95] reddemus. genera eius facit: extentis[96] foliis, caule magno, alteram crispo folio, quam apiacam[97] vocant, tertiam minutis caulibus, lenem, teneram minimeque probat.

[98] brassica toto anno seritur, quoniam et toto secatur, utilissime tamen[99] ab aequinoctio autumni, transferturque, cum v foliorum est. cymam[100] a prima satione[101] praestat proximo vere. hic est quidam ipsorum caulium delicatior teneriorque cauliculus , Apici luxuriae et per eum Druso Caesari fastiditus , non sine castigatione Tiberi patris.

post cymam ex eadem brassica contingunt aestivi autumnalesque cauliculi, mox hiberni, iterumque cymae, nullo aeque genere multifero , donec fertilitate sua consumatur[102]. altera[103] satio ab aequinoctio verno est, cuius planta extremo vere plantatur , ne prius[104] cyma quam caule pariat[105]. tertia circa solstitium , ex qua, si umidior locus sit[106], aestate, si siccior[107], autumno plantatur[108]. umor fimumque si defuere, maior saporis gratia est; si abundavere, laetior fertilitas. fimun asininum maxime convenit.

[109]<2> Est haec quoque res inter opera ganeae, quapropter non pigebit verbosius persequi. praecipuus fit caulis sapore ac magnitudine, primum omnium si in repastinato seras, dein si terram fugientes cauliculos sequare[110] terra[111]adtollentesque[112] se proceritate luxuriosa exaggerando aliam accumules[113] ita, ne plus quam cacumen emineat. Tritanum [114] hoc genus vocatur bis conputabili inpendio taedioque .

[115] <3> Cetera genera complura sunt: Cumanum sessile [116] folio, capite patulum; Aricinum altitudine non[117] excelsius [118], folio numerosius quam[119] tenerius[120]; hoc utilissimum[121] existimatur, quia sub omnibus paene foliis fruticat cauliculis peculiaribus. Pompeianum procerius, caule ab radice tenui, intra[122] folia crassescit; rariora haec angustioraque, sed[123] teneritas in dote est.[124] frigora[125] non tolerat, quibus etiam aluntur Bruttiani[126] praegrandes foliis, caule tenues, sapore acuti.

Sabellico usque in admirationem crispa sunt folia, quorum crassitudo caulem ipsum extenuet, sed dulcissimi perhibentur ex omnibus. nuper subiere Lacuturnenses[127] ex convalle[128] Aricina[129], capite praegrandes, folio innumeri, alii in orbem conlecti[130], alii in latitudinem torosi; nec plus ullis capitis post Tritianum[131], cui pedale aliquando conspicitur , et[132] cyma nullis serior.

[133] cuicumque autem[134] generi pruinae plurimum suavitatis[135] conferunt, at[136] nisi obliquo vulnere defendatur medulla, plurimum nocent[137]. semini destinati non secantur. est etiam[138] sua gratia numquam plantae habitum[139][140] excedentibus[141]; ἁλμυρίδια vocant, quoniam nisi in maritumis non proveniunt[142]. aiunt[143] navigatione quoque longinqua virides adservari, si[144] statim desecti[145] ita, ne humum adtingant, in cados olei quam proxime siccatos opturatosque condantur[146] omni spiritu excluso.

[147] sunt qui plantam in transferendo alga subdita pediculo nitrive[148] triti quod tribus digitis capiatur celeriorem ad mafuritatem fieri putent. sunt qui semen trifolii[149] nitrumque simul tritum adspergant foliis. nitrum in coquendo etiam viriditatem custodit, ut et[150] Apiciana coctura, oleo ac sale, priusquam coquantur, maceratis.

[151] est inter herbas genus inserendi[152] praecisis germinibus caulis[153] et in[154] medullam semine ex aliis addito. hoc et in cucumere silvestri. nec non olus[155] quoque silvestre est, triumpho[156] divi Iuli carminibus praecipue iocisque militaribus celebratum; alternis quippe versibus exprobravere lapsana se vixisse aput Dyrrachium, praemiorum parsimoniam cavillantes. est autem id cyma silvestris .

[157] Omnium in[158] hortis rerum[159] lautissima cura asparagis. de origine eorum e[160] silvestribus corrudis[161] abunde dictum[162] et quomodo eas[163] iuberet Cato in harundinetis[164] seri. est et aliud genus incultius asparago, mitius corruda, passim etiam in montibus nascens, refertis superioris Germaniae campis, non inficeto Ti. Caesaris dicto, herbam ibi quandam nasci simillimam asparago.

[165] nam quod in Neside[166] Campaniae insula sponte nascitur, longe optimum existimatur . hortensium[167] seritur spongeis. est enim plurimae radicis altissimeque germinat. viret thyrso primum emicante , qui caulem[168] educens tempore ipso[169] fastigatur[170] in toros striatos[171]. potest et semine seri.

[172]Nihil diligentius comprehendit Cato, novissimumque libri est, ut appareat rem[173] repentem[174] ac[175] noviciam[176] fuisse. locum subigi iubet umidum aut crassum, -semipedali undique intervallo seri, ne calcetur, praeterea ad lineam grana bina aut terna paxillo[177] demitti[178]—videlicet semine tum tantum serebantur —,

id fieri secundum aequinoctium vernum , stercore satiari, crebro purgari, caveri ne cum herbis [179] evellatur asparagus; primo anno stramento ab hieme protegi, vere aperiri, sariri, runcari, tertio incendi verno. quo maturius incensus est, hoc melius provenit[180]. itaque harundinetis maxime convenit, quae festinant incendi. sariri iubet[181] idem non antequam asparagus natus fuerit, ne in sariendo radices vexentur.

ex eo velli asparagum ab radice, nam si defringatur, stirpescere et intermori; velli, donec[182] in semen eat—id autem maturescere ad ver[183] —, incendique ac rursus, cum apparuerit asparagus, sariri ac stercorari, ac post annos VIII, cum iam vetus sit, digeri subacto[184] stercoratoque, tum spongeis seri singulorum pedum intervallo. quin et ovillo fimo nominatim uti, quoniam aliud herbas creet[185].

[186] nec quicquam postea temptatum utilius apparuit, nisi quod circa id. Feb. defosso semine acervati m[187] parvulis scrobibus serunt, plurimum maceratum[188] fimo. biennio[189] dein nexis inter se radicibus spongeas factas post aequinoctium autumni disponunt pedalibus[190] intervallis, fertilitate in denos annos durante.

[191] nullum gratius his solum quam[192] Ravennatium hortorum indicavimus. corrudam[193][194] —hunc enim intellego silvestrem asparagum, quem Graeci ὄρμινον[195] aut μυάκανθον[196] vocant aliisque[197] nominibus—invenio nasci et arietis cornibus tunsis atque defossis.

Poterant videri dicta omnia, quae in pretio sunt, ni restaret res maximi quaestus non sine pudore dicenda[198]. certum est quippe carduos apud Carthaginem Magnam Cordubamque praecipue sestertium[199] sena milia e parvis[200] reddere areis[201], quoniam portenta quoque terrarum in ganeam vertimus serimusque[202] etiam ea, quae refugiunt cunctae[203] quadripedes .

[204] carduos ergo duobus modis[205], autumno planta et semine ante nonas Martias, plantaeque ex eo disponuntur[206] ante id. Novemb. aut in[207] locis frigidis circa favonium. stercorantur etiam, si dis placet[208], laetiusque proveniunt. condiuntur [209] quoque[210] aceto melle diluto addita laseris radice et cumino[211], ne quis dies sine carduo sit.

[212] Cetera in transcursu dici possunt. ocimum Parilibus[213] optime seri ferunt, quidam et autumno iubentque, cum in[214] hiemem[215] seratur, aceto semen[216] perfundi[217]. eruca quoque et[218] nasturtium[219] vel aestate vel hieme facillime nascuntur . eruca praecipue frigorum contemptrix diversae est quam lactuca naturae concitatrixque[220] veneris.

idcirco iungitur illi fere in cibis, ut[221] nimio frigori par fervor inmixtus temperamentum aequet. nasturtium nomen accepit a narium[222] tormento, et inde vigoris significatio proverbio usurpavit id vocabulum veluti torporem excitantis[223]. in Arabia mirae amplitudinis dicitur gigni.

[224] Ruta quoque seritur favonio et ab aequinoctio autumni. odit hiemem et umorem ac fimum, apricis gaudet ac siccis[225] terraque quam maxime lateraria, cinere vult nutriri . hic et semini miscetur, ut careat urucis[226]. auctoritas ei[227] peculiaris apud antiquos fiit[228]. invenio mulsum[229] rutatum populo datum a Cornelio Cethego, in consulatu collega Quinti Flaminini[230], comitiis peractis. amicitia ei[231] cum fico tanta, ut[232] nusquam laetior proveniat[233] quam sub hac arbore. seritur et[234] surculo,

[235] melius in perforatam fabam indito, quae suco nutrit conprehendendo surculum. serit[236] et se[237] ipsa[238], namque incurvato cacumine alicuius rami cum attigit terram, statim radicatur. eadem et ocimo natura, nisi quod difficilius arescit[239] semen. ruta[240] runcatur non sine difficultate , pruritivis[241] ulceribus, ni munitis manibus id fiat oleove defensis. condiuntur[242] autem et eius folia servanturque fasciculis.

[243] Ab aequinoctio verno seritur apium semine paulum in pila[244] pulsato. crispius sic putant fieri aut si satum calcetur cylindro pedibusve. proprium ei, quod[245] colorem mutat. honos[246] in Achaia coronare victores sacri certaminis Nemeae.

[247] Eodem tempore seritur menta planta vel, si nondum germinet[248], spongea[249]. non minus[250] haec umido gaudet. aestate viret, hieme flavescit. genus[251] eius silvestre mentastrum ; ex hoc[252] propagatur[253] ut[254] vitis vel si inversi rami serantur. mentae nomen suavitas odoris[255] apud Graecos mutavit [256], cum alioqui[257] mintha[258] vocaretur, unde veteres nostri nomen[259] declinaverunt[260]; nunc autem coepit dici ἡδύοσμον.[261] grata tomento[262] mensas odore percurrit in rusticis dapibus.

semel sata diutina aetate durat. congruit puleio, cuius natura in carnariis reflorescens saepius dicta est.[263] haec quoque servantur simili genere, mentam dico puleiumque et nepetam[264]. condimentorum tamen[265] omnium, quae[266][267] fastidiis..., cuminum amicissimum.

[268] nascitur[269] in summa tellure vix haerens et[270] in sublime tendens in putribus et calidis maxime locis, medio serendum vere. alterum eius genus silvestre, quod[271] rusticum vocant, alii Thebaicum , si tritum ex aqua potetur, in dolore stomachi prodest.[272] in Carpetania nostri orbis[273] maxime laudatur, alioqui Aethiopico Africoque palma est; quidam in hoc[274] Aegyptium [275] praeferunt.

[276] Sed praecipue olusatrum[277] mirae naturae est. hipposelinum Graeci vocant, alii zmyrnium[278]. e lacrima caulis[279] sui nascitur. seritur et radice. sucum eius qui colligunt, murrae saporem habere dicunt, auctorque est Theophrastus murra sata natum.

[280] hipposelinum veteres praeceper unt[281] in locis incultis, lapidosis iuxta maceriam seri[282]—nun et repastinato seritur et[283] a favonio post aequinoctium autumnum —, quippe cum capparis quoque seratur sic,[284] siccis maxime[285], area ideo fossa inclusa[286] ripisque undique circumstructis lapide; alias evagatur[287] per agros et cogit solum sterilescere. floret aestate, viret usque ad vergiliarum occasum, sabulosis familiarissimum. vitia eius, quod trans maria nascitur, diximus inter peregrinos frutices[288]. [289]

[290] Peregrinum[291] et careum gentis suae nomine[292] appellatum , culinis[293] principale[294]. in quacumque terra seri vult ratione eadem, qua olusatrum, laudatissimum tamen in Caria, proximum Phrygia.

[295] Ligusticum[296] silvestre est in Liguriae suae montibus ; seritur etiam[297] ubique. suavius sativum, sed sine viribus. panacem aliqui vocant. Crateuas apud Graecos cunilam bubulam eo nomine appellat, ceteri[298] vero[299] conyzam, id[300] est cunilaginem, thymbram vero quae sit cunila[301]. haec aput nos habet vocabulum et aliud, satureia[302] dicta in condimentario [303] genere. seritur menseFebruario. origano aemulo[304] nusquam utrumque additur, quippe similis effectus. sed cunilae Aegyptium origanum[305] tantum praefertur.

[306] Peregrinum fruit et lepidium[307]. seritur a favonio, dein, cum[308] fruticavit[309], iuxta terrain praeciditur, tunc[310] runcatur [311] stercoraturque. per biennium[312] hoc postea, iisdem fruticibus, utuntur, si non saevitia hiemis ingruat[313], quando inpatientissimum est frigorum. exit et in cubitalem altitudinem , foliis lauri[314], sed mollius[315]. usus eius non sine lacte.

[316]Git[317] pistrinis[318], anesum[319] et anetum[320] culinis et medicis nascuntur; sacopenium[321], quo laser adulteratur[322], et ipsum in hortis quidem, sed medicinae[323] tantum.

Sunt[324] quaedam comitantia aliorum satus[325]; papaver namque cum brassica seritur ac porcillaca[326], et eruca cum lactuca.

[327] papaveris sativi[328] tria genera: candidum, cuius semen tostum in secunda mensa cum melle apud antiquos dabatur; hoc et panis rustici crustae inspergitur, adfuso ovo inhaerens, ubi inferiorem crustam apium gitque cereali [329] sapore condiunt. alterum genus est papaveris nigrum, cuius scapo inciso[330] lacteus sucus excipitur.

[331] tertium genus rhoean[332] vocant Graeci, id[333] nostri erraticum; sponte quidem, sed in arvis cum hordeo maxime nascitur, erucae simile, cubitali altitudine, flore rufo et protinus deciduo, unde et nomen a Graecis accepit. de reliquis generibus papaveris sponte nascentis dicemus in medicinae loco.[334] fuisse autem in honore apud Romanos semper indicio est Tarquinius Superbus, qui legatis a filio missis decutiendo papavera in horto altissima sanguinarium illud responsum hac facti ambage[335] reddidit.

[336] Rursus alio comitatu aequinoctio autumni[337] seruntur [338] coriandrum, anetum, atriplex, malva, lapathum[339], caerefolium [340], quod paederota Graeci vocant, et acerrimum sapore igneique[341] effectus ac saluberrimum corpori sinapi, nulla cultura, melius tamen planta tralata[342]. quin e diverso vix est sato semel eo liberare locum, quoniam semen cadens[343] protinus viret.

[344] usus eius etiam pro pulmentario in patellis decocto, citra[345] intellectum acrimoniae. cocuntur et folia, sicut reliquorum olerum. sunt autem trium generum: unum gracile, alterum simile rapi foliis, tertium erucae. semen optimum Aegyptium. Athenienses napy appellaverunt , alii thlaspi[346], alii saurion.

[347] Serpyllo et sisymbrio montes plerique scatent, sicut Threciae[348]. itaque[349] deferunt ex his avulsos ramos seruntque , item Sicyone ex suis montibus et Athenis ex Hymetto. simili modo et[350] sisymbrium serunt. laetissimum nascitur in puteorum parietibus et circa piscinas ac stagna.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation