[1] Quin[2] partibus quoque signorum quorundam sua vis inest, ut autum nali[3] aequinoctio brumaeque[4], cum tempestatibus confici sidus intellegimus, nec imbribus tantum tempestatibusque, sed multis et corporum et ruris[5] experimentis. adflantur alii sidere, alii commoventur statis[6] temporibus alvo, nervis[7], capite, mente. olea et populus alba et salices solstitio folia circumagunt. floret[8] ipso brumali die[9] suspensi[10] in tectis arentis herba[11] pulei[12].
[13] rumpuntur intentae[14] spiritu membranae[15]. miretur hoc qui non observet[16] cotidiano experimento, herbam unam, quae vocatur heliotropium, abeuntem solem intueri semper omnibusque horis cum eo verti, vel nubilo obumbrante[17]. iam[18] quidem[19] lunari potestate ostrearum conchyliorumque et concharum omnium[20] corpora augeri[21] ac rursus minui, quin et soricum fibras respondere numero[22] lunae exquisivere[23] diligentiores, minimumque animal, formicam, sentire vires sideris[24] interlunio semper cessantem.
[25] quo turpior homini inscitia est fatenti[26] praecipue iumentorum quorundam in oculis morbos cum luna increscere ac minui. patrocinatur vastitas rei[27], inmensa[28] discreta altitudine[29] in duo atque septuaginta signa, hoc[30] est rerum aut animantium effigies, in quas digessere caelum periti. in iis quidem[31] M[32] DC adnotavere stellas, insignes scilicet[33] effectu visuve, exempli gratia in cauda tauri septem quas appellavere vergilias, in fronte suculas, booten, quae[34] sequitur[35] septem triones.