Non est omittenda raritas unius exempli. Corellius [1] eques Romanus Ateste genitus insevit castaneam suomet ipsam surculo in Neapolitano agro. sic facta est castanea, quae ab eo nomen accepit inter laudatas. postea Tereus[2] eiusdem[3] libertus Corellianam iterum insevit. haec est inter eas differentia: illa copiosior, haec Tereiana[4] melior.
[5] Reliqua genera casus ingenio suo excogitavit ac defractos serere ramos docuit, cum pali defixi radices cepissent. multa sic seruntur inprimisque ficus omnibus aliis modis nascens praeterquam talea[6], optime quidem, si vastiore[7] ramo pali modo exacuto adigatur[8] alte, exiguo super terram relicto capite eoque ipso[9] harena cooperto. ramo seruntur et punica, palis laxato prius meatu, item myrtus, omnium horum longitudine[10] III pedum, crassitudine [11] minus bracchiali, cortice diligenter servato, trunco exacuto.
[12] Myrtus et taleis[13] seritur, morus talea tantum, quoniam in ulmo eam inseri religio fulgurum prohibet. quapropter de talearum satu nunc dicendum est. servandum in eo ante omnia, ut taleae ex feracibus fiant arboribus , ne curvae neve scabrae aut bifurcae, ne[14] tenuiores quam ut manum impleant, ne minores pedalibus, ut inlibato cortice atque ut sectura inferior ponatur semper et quod fuerit[15] ab radice, adcumuleturque germinatio terra, done robur planta capiat.