Dum Eumolpus cum Bargate in secreto
loquitur, intrat stabulum praeco cum servo publico aliaque sane modica
frequentia, facemque fumosam magis quam lucidam quassans haec proclamavit:
“puer in balneo paulo ante aberravit, annorum circa XVI, crispus, mollis,
formosus, nomine Giton. Si quis eum reddere aut commonstrare voluerit,
accipiet nummos mille.” Nec longe a praecone Ascyltos
stabat amictus discoloria veste atque in lance argentea indicium et fidem
praeferebat. Imperavi Gitoni, ut raptim grabatum subiret annecteretque pedes
et manus institis, quibus sponda culcitam ferebat, ac sic ut olim Vlixes
Cyclopis arieti[1] adhaesisset, extentus infra grabatum scrutantium eluderet
manus. Non est moratus Giton imperium momentoque temporis inseruit vinculo
manus et Vlixem astu simillimo vicit. Ego ne suspicioni relinquerem locum,
lectulum vestimentis implevi uniusque hominis vestigium ad corporis mei
mensuram figuravi.
Interim Ascyltos ut pererravit
omnes cum viatore cellas, venit ad meam, et hoc quidem pleniorem spem
concepit, quo diligentius oppessulatas invenit fores. Publicus vero servus
insertans commissuris secures claustrorum firmitatem laxavit. Ego ad genua
Ascylti procubui et per memoriam amicitiae perque societatem miseriarum
petii, ut saltem ostenderet fratrem. Immo ut fidem haberent fictae preces,
“scio te” inquam “Ascylte, ad occidendum me venisse. Quo enim secures
attulisti? Itaque satia iracundiam tuam: praebeo ecce cervicem, funde
sanguinem, quem sub praetextu quaestionis petisti.” Amolitur Ascyltos
invidiam et se vero nihil aliud quam fugitivum suum dixit quaerere, mortem
nec hominis concupisse nec supplicis, utique eius quem post fatalem rixam
habuisset[2]
carissimum.