concitatus iracundia prosiliit
Lichas et “O te” inquit “feminam simplicem, tanquam vulnera ferro praeparata
litteras biberint. Utinam quidem hac se inscriptione frontis maculassent:
haberemus nos extremum solacium. Nunc mimicis artibus petiti sumus et
adumbrata inscriptione derisi.”
Volebat Tryphaena
misereri, quia non totam voluptatem perdiderat, sed Lichas memor adhuc
uxoris corruptae contumeliarumque, quas in Herculis
porticu acceperat, turbato vehementius vultu proclamat: “Deos immortales
rerum humanarum agere curam, puto, intellexisti, o Tryphaena. Nam
imprudentes noxios in nostrum induxere navigium, et quid fecissent,
admonuerunt pari somniorum consensu. Ita vide, ut possit illis ignosci, quos
ad poenam ipse deus deduxit. Quod ad me attinet, non sum crudelis, sed
vereor, ne quod remisero, patiar.” Tam superstitiosa oratione Tryphaena
mutata negat se interpellare supplicium, immo accedere etiam iustissimae
ultioni. Nec se minus grandi vexatam iniuria quam Licham, cuius pudoris
dignitas in contione proscripta sit [gap]