Nos ut tristiores ad tam viles
accessimus cibos, “Suadeo” inquit Trimalchio “cenemus; hoc est ius cenae.”
Haec ut dixit, ad symphoniam quattuor tripudiantes procurrerunt
superioremque partem repositorii abstulerunt. Quo facto videmus infra
[scilicet in altero ferculo] altilia et sumina leporemque in
medio pinnis subornatum, ut Pegasus videretur. Notavimus etiam circa angulos
repositorii Marsyas quattuor, ex quorum utriculis garum- piperatum currebat
super pisces, qui tanquam in euripo natabant. Damus omnes plausum a familia
inceptum et res electissimas ridentes aggredimur. Non minus et Trimalchio
eiusmodi methodio laetus “Carpe” inquit. Processit statim scissor et ad
symphoniam gesticulatus ita laceravit obsonium, ut putares essedarium
hydraule cantante pugnare. Ingerebat nihilo minus Trimalchio lentissima
voce: “Carpe, Carpe.” Ego suspicatus ad aliquam urbanitatem totiens iteratam
vocem pertinere, non erubui eum, qui supra me accumbebat, hoc ipsum
interrogare. At ille, qui saepius eiusmodi ludos spectaverat, “Vides illum”
inquit “qui obsonium carpit: Carpus vocatur. Itaque quotiescunque dicit
'Carpe,' eodem verbo et vocat et imperat.”