Interpellavit tam dulces fabulas
Trimalchio; nam iam sublatum erat ferculum, hilaresque convivae vino
sermonibusque publicatis operam coeperant dare. Is ergo reclinatus in
cubitum “Hoc vinum” inquit “vos oportet suave faciatis. Pisces natare
oportet. Rogo, me putatis illa cena esse contentum, quam in theca
repositorii videratis? 'Sic notus Vlixes?' quid ergo est? Oportet etiam
inter cenandum philologiam nosse. Patrono meo ossa bene quiescant, qui me
hominem inter homines voluit esse. Nam mihi nihil novi potest afferri, sicut
ille fericulus iam[1] habuit praxim. Caelus hic, in quo duodecim dii
habitant, in totidem se figuras convertit, et modo fit aries. Itaque
quisquis nascitur illo signo, multa pecora habet, multum lanae, caput praeterea durum, frontem expudoratam, cornum acutum.
Plurimi hoc signo scholastici nascuntur et arietilli.”[2] Laudamus
urbanitatem mathematici; itaque adiecit: “deinde totus caelus taurulus fit.
Itaque tune calcitrosi nascuntur et bubulci et qui se ipsi pascunt. In
geminis autem nascuntur bigae et boves et colei et qui utrosque parietes
linunt. In cancro ego natus sum. Ideo multis pedibus sto, et in mari et in
terra multa possideo; nam cancer et hoc et illoc quadrat. Et ideo iam dudum
nihil super illum posui, ne genesim meam premerem. In leone cataphagae
nascuntur et imperiosi; in virgine mulieres et fugitivi et compediti; in
libra laniones et unguentarii et quicunque aliquid expediunt; in scorpione
venenarii et percussores; in sagittario strabones, qui holera spectant,
lardum tollunt; in capricorno aerumnosi, quibus prae mala sua cornua
nascuntur; in aquario copones et cucurbitae; in piscibus obsonatores et
rhetores. Sic orbis vertitur tanquam mola, et semper aliquid mali facit, ut
homines aut nascantur aut pereant. Quod autem in medio caespitem videtis et
supra caespitem favum, nihil sine ratione facio. terra mater est in medio
quasi ovum corrotundata, et omnia bona in se habet tanquam favus.”