dum haec magno tempore Crotone
aguntur [gap] et Eumolpus felicitate plenus prioris fortunae
esset oblitus statim adeo, ut suis iactaret, neminem gratiae suae ibi posse
resistere impuneque suos, si quid deliquissent in ea urbe, beneficio
amicorum laturos. Ceterum ego, etsi quotidie magis magisque superfluentibus
bonis saginatum corpus impleveram putabamque a custodia mei removisse vultum
Fortunam, tamen saepius tam consuetudinem meam cogitabam quam causam, et
“quid” aiebam “
si callidus captator exploratorem in
Africam miserit mendaciumque deprehenderit nostrum? Quid, si etiam
mercennarius [Eumolpi] praesenti felicitate lassus indicium ad
amicos detulerit totamque fallaciam invidiosa proditione detexerit? Nempe
rursus fugiendum erit et tandem expugnata paupertas nova mendicitate
revocanda. Dii deaeque, quam male est extra legem viventibus: quicquid
meruerunt, semper exspectant.[gap]