Dum haec fabula
inter amantes luditur, deversitor [1] cum parte cenulae intervenit, contemplatusque
foedissimam volutationem iacentium “rogo” inquit “ebrii estis, an fugitivi,
an utrumque? Quis autem grabatum illum erexit, aut quid sibi vult tam
furtiva molitio? Vos mehercules ne mercedem cellae daretis, fugere nocte in
publicum voluistis. Sed non impune. Iam enim faxo sciatis non viduae hanc
insulam esse sed M. Mannicii.” Exclamat Eumolpus “etiam minaris?” simulque
os hominis palma excussissima pulsat. Ille tot hospitum potionibus liberum
urceolum fictilem in Eumolpi caput iaculatus est solvitque clamantis frontem
et de cella se proripuit. Eumolpus contumeliae impatiens rapit ligneum
candelabrum sequiturque abeuntem et creberrimis ictibus supercilium suum
vindicat. Fit concursus familiae hospitumque ebriorum frequentia. Ego autem
nactus occasionem vindictae Eumolpum excludo, redditaque scordalo vice sine
aemulo scilicet et cella utor et nocte.
Interim
coctores insulariique mulcant exclusum et alius veru extis stridentibus
plenum in oculos eius intentat, alius furca de carnario rapta statum
proeliantis componit. Anus praecipue lippa, sordidissimo praecincta linteo,
soleis ligneis imparibus imposita, canem ingentis
magnitudinis catena trahit instigatque in Eumolpon. Sed ille candelabro se
ab omni periculo vindicabat.