age “inquit nunc et puerum
dividamus.” Iocari putabam discedentem. At ille gladium parricidali manu
strinxit et “non frueris” inquit “hac praeda, super quam solus incumbis.
partem meam necesse est vel hoc gladio contemptus abscidam.”[1] Idem ego ex
altera parte feci et intorto circa brachium pallio composui ad proeliandum
gradum. Inter hanc miserorum dementiam infelicissimus puer tangebat
utriusque genua cum fletu petebatque suppliciter, ne Thebanum par humilis
taberna spectaret, neve sanguine mutuo pollueremus familiaritatis
clarissimae sacra. “Quod si utique” proclamabat “facinore opus est, nudo
ecce iugulum, convertite huc manus, imprimite mucrones. Ego mori debeo, qui
amicitiae sacramentum delevi.” Inhibuimus ferrum post has preces, et prior
Ascyltos “ego” inquit “finem discordiae imponam. Puer ipse, quem vult, sequatur, ut sit illi saltem in eligendo fratre
[salva] libertas.” Ego qui vetustissimam consuetudinem putabam
in sanguinis pignus transisse nihil timui, immo condicionem praecipiti
festinatione rapui commisique iudici litem. qui ne deliberavit quidem, ut
videretur cunctatus, verum statim ab extrema parte verbi consurrexit et fratrem Ascylton elegit. Fulminatus hac
pronuntiatione, sic ut eram, sine gladio in lectulum decidi, et attulissem
mihi damnatus manus, si noninimicivictoriae invidissem. Egreditur superbus
cum praemio Ascyltos et paulo ante carissimum sibi commilitonem fortunaeque
etiam similitudine parem in loco peregrino destituit abiectum. “
Nomen amicitiae sic, quatenus expedit,
haeret;
[2]
calculus in tabula mobile ducit opus.
Cum fortuna manet, vultum servatis, amici;
cum cecidit, turpi vertitis ora fuga.
Grex agit in scaena mimum: pater ille vocatur,
filius hic, nomen divitis ille tenet.
Mox ubi ridendas inclusit pagina partes,
vera redit facies, dum simulata[3] perit
[gap]
” “ ”