Profluebant per frontem sudantis
acaciae rivi, et inter rugas malarum tantum erat cretae, ut putares detectum
parietem nimbo laborare. Non tenui ego diutius lacrimas, sed ad ultimam
perductus tristitiam “Quaeso” inquam “domina, certe
embasicoetan iusseras dari.” Complosit illa tenerius manus et “O” inquit
“hominem acutum atque urbanitatis vernaculae[1] fontem. Quid? tu non
intellexeras cinaedum embasicoetan vocari?” Deinde ut contubernali meo
melius succederet, “Per fidem” inquam “vestram, Ascyltos in hoc triclinio
solus ferias agit?” “Ita” inquit Quartilla “et Ascylto embasicoetas detur.”
Ab hac voce equum cinaedus mutavit transituque ad comitem meum facto
clunibus eum basiisque distrivit. Stabat inter haec Giton et
risu dissolvebat [2] ilia
sua. Itaque conspicata eum Quartilla, cuius esset puer, diligentissima
sciscitatione quaesivit. Cum ego fratrem meum esse dixissem, “Quare ergo”
inquit “me non basiavit?” Vocatumque ad se in osculum applicuit. Mox manum
etiam demisit in sinum et pertrectato vasculo tam rudi “Haec” inquit “belle
cras in promulside libidinis nostrae militabit; hodie enim post asellum
diaria non sumo.”