Video Gitona cum linteis et
strigilibus parieti applicitum tristem confusumque. Scires, non libenter
servire. Itaque ut experimentum oculorum caperem convertit ille solutum
gaudio vultum et “Miserere” inquit “frater. Ubi arma non sunt, libere
loquor. Eripe me latroni cruento et qualibet saevitia paenitentiam iudicis
tui puni. Satis magnum erit misero solacium, tua voluntate cecidisse.”
Supprimere ego querellam iubeo, ne quis consilia deprehenderet, relictoque
Eumolpo—nam in balneo carmen recitabat— per tenebrosum et sordidum egressum
extraho Gitona raptimque in hospitium meum pervolo Praeclusis deinde foribus invado pectus amplexibus et perfusum os
lacrimis vultu meo contero. Diu vocem neuter invenit; nam puer etiam
singultibus crebris amabile pectus quassaverat. O facinus “inquam” indignum,
“quod amo te quamvis relictus, et in hoc pectore, cum vulnus ingens fuerit,
cicatrix non est. Quid dicis, peregrini amoris concessio? Dignus hac iniuria
fui?” Postquam se amari sensit, supercilium altius sustulit.
“Nec amoris arbitrium ad alium iudicem
detuli.[1] Sed nillil iam queror, nihil
iam memini, si bona fide paenitentiam emendas.” Haec cum inter gemitus
lacrimasque fudissem, detersit ille pallio vultum et “Quaeso” inquit
“Encolpi, fidem memoriae tuae appello: ego te reliqui, an tu me prodidisti?
Equidem fateor et prae me fero: cum duos armatos viderem, ad fortiorem
confugi.” Exosculatus pectus sapientia plenum inieci cervicibus manus, et ut
facile intellegeret redisse me in gratiam et optima fide reviviscentem
amicitiam, toto pectore adstrinxi.