Nondum efflaverat omnia, cum
repositorium cum sue ingenti mensam occupavit. Mirari nos celeritatem
coepimus et iurare, ne gallum quidem gallinaceum tam cito percoqui potuisse,
tanto quidem magis, quod longe maior nobis porcus videbatur esse, quam paulo
ante aper fuerat. Deinde magis magisque Trimalchio intuens eum “Quid? quid?”
inquit “porcus hic non est exinteratus? Non mehercules est. Voca, voca cocum
in medio.” Cum constitisset ad mensam cocus tristis et diceret se oblitum
esse exinterare, “quid? oblitus?” Trimalchio exclamat “Putes ilium piper et
cuminum non coniecisse. Despolia.” Non fit mora, despoliatur cocus atque
inter duos tortores maestus consistit. Deprecari tamen omnes coeperunt et
dicere: “Solet fieri; rogamus, mittas; postea si fecerit, nemo nostrum pro
illo rogabit.” Ego, crudelissimae severitatis, non potui me tenere, sed
inclinatus ad aurem Agamemnonis “plane” inquam “hic debet servus esse
nequissimus; aliquis oblivisceretur porcum exinterare? Non mehercules illi
ignoscerem, si piscem praeterisset.” At non Trimalchio, qui relaxato in
hilaritatem vultu “Ergo” inquit “quia tam malae memoriae es, palam nobis
ilium exintera.” Recepta cocus tunica cultrum arripuit porcique ventrem
hinc atque illinc timida manu secuit. Nec mora, ex
plagis ponderis inclinatione crescentibus tomacula cum botulis effusa sunt.