“Quomodo nosti” inquit “illam”
Trimalchio “nisi argentum composuerit, nisi reliquias pueris diviserit,
aquam in os suum non coniciet.” “Atqui” respondit Habinnas “nisi illa
discumbit, ego me apoculo” et coeperat surgere, nisi signo dato Fortunata
quater amplius a tota familia esset vocata. Venit ergo galbino succincta
cingillo, ita ut infra cerasina appareret tunica et periscelides tortae
phaecasiaeque inauratae. Tune sudario manus tergens, quod in collo habebat,
applicat se illi toro, in quo Scintilla Habinnae discumbebat uxor,
osculataque plaudentem “est te” inquit “videre?”
Eo
deinde perventum est, ut Fortunata armillas suas crassissimis detraheret
lacertis Scintillaeque miranti ostenderet. Ultimo etiam periscelides
resolvit et reticulum aureum, quem ex obrussa esse
dicebat. Notavit haec Trimalchio iussitque afferri omnia et “Videtis” inquit
“mulieris compedes: sic nos barcalae despoliamur. Sex pondo et selibram
debet habere. Et ipse nihilo minus habeo decem pondo armillam ex millesimis
Mercurii factam.” Ultimo etiam, ne mentiri videretur, stateram iussit
afferri et circumlatum approbari pondus. Nec melior Scintilla, quae de
cervice sua capsellam detraxit aureolam, quam Felicionem appellabat. Inde
duo crotalia protulit et Fortunatae in vicem consideranda dedit et “Domini”
inquit “mei beneficio nemo habet meliora.” “Quid?” inquit Habinnas
“excatarissasti me, ut tibi emerem fabam vitream. Plane si filiam haberem,
auriculas illi praeciderem. Mulieres si non essent, omnia pro luto
haberemus; nunc hoc est caldum meiere et frigidum potare.”
Interim mulieres sauciae inter se riserunt ebriaeque
iunxerunt oscula, dum altera diligentiam matris familiae iactat, altera
delicias et indiligentiam viri. Dumque sic cohaerent, Habinnas furtim
consurrexit pedesque Fortunatae correptos super lectum immisit.“Au au” illa
proclamavit aberrante tunica super genua. Composita ergo in gremio
Scintillae incensissimam[1] rubore faciem sudario
abscondit.