Iam Psyche puellae caput
involverat flammeo, iam embasicoetas praeferebat facem, iam ebriae mulieres
longum agmen plaudentes fecerant thalamumque incesta exornaverant veste,
cum[1] Quartilla
quoque iocantium libidine accensa et ipsa surrexit correptumque Gitona in
cubiculum traxit.
Sine dubio non repugnaverat puer, ac
ne puella quidem tristis expaverat nuptiarum nomen. Itaque cum inclusi
iacerent, consedimus ante limen thalami, et in primis Quartilla per rimam
improbe diductam applicuerat oculum curiosum lusumque puerilem libidinosa
speculabatur diligentia. Me quoque ad idem spectaculum lenta manu traxit, et
quia considerantium cohaeserant[2] vultus, quicquid a spectaculo
vacabat, commovebat obiter labra et me tanquam furtivis subinde osculis
verberabat [gap]
Abiecti in lectis sine metu reliquam
exegimus [3] noctem [gap]
Venerat iam tertius dies, id est
expectatio liberae [4]
cenae, sed tot vulneribus confossis fuga magis placebat, quam quies. Itaque
cum maesti deliberaremus, quonam genere praesentem evitaremus procellam,
unus servus Agamemnonis interpellavit trepidantes et “Quid? vos” inquit
“nescitis, hodie apud quem fiat? Trimalchio, lautissimus homo, horologium in
triclinio et bucinatorem habet subornatum, ut subinde sciat, quantum de vita
perdiderit.” Amicimur ergo diligenter obliti omnium malorum, et Gitona
libentissime servile officium tuentem usque hoc iubemus in
balnea[5]
sequi.