Hoc peracto libenter officio
destinatum carpimus iter ac momento temporis in montem sudantes con
scendimus, ex quo haud procul impositum arce sublimi oppidum cernimus. Nec
quod esset, sciebamus errantes, donec a vilico quodam Crotona esse
cognovimus, urbem antiquissimam et aliquando Italiae primam. Cum deinde
diligentius exploraremus, qui homines inhabitarent nobile solum, quodve
genus negotiationis praecipue probarent post attritas bellis frequentibus
opes, “O mi” inquit “hospites, si negotiatores estis, mutate propositum
aliudque vitae praesidium quaerite. Sin autem urbanioris notae homines
sustinetis semper mentiri, recta ad lucrum curritis. In hac enimurbe non
litterarum studia celebrantur, non eloquentia locum habet, non frugalitas
sanctique mores laudibus ad fructum perveniunt, sed quoscunque homines in hac urbe videritis, scitote in duas partes esse
divisos. Nam aut captantur aut captant. In hac urbe nemo liberos tollit,
quia quisquis suos heredes habet, non ad cenas,[1] non ad spectacula
admittitur, sed omnibus prohibetur commodis, inter ignominiosos latitat. Qui
vero nec uxores unquam duxerunt nec proximas necessitudines habent, ad
summos honores perveniunt, id est soli militares, soli fortissimi atque
etiam innocentes habentur. Adibitis” inquit “oppidum tanquam in pestilentia
campos, in quibus nihil aliud est nisi cadavera, quae lacerantur, aut corvi,
qui lacerant” [gap]