Delectata illa risit tam blandum,
ut videretur mihi plenum os extra nubem luna proferre. Mox digitis
gubernantibus vocem “Si non fastidis” inquit “femi nam
ornatam et hoc primum anno virum expertam, concilio tibi, o iuvenis,
sororem. Habes tu quidem et fratrem, neque enim me piguit inquirere, sed
quid prohibet et sororem adoptare? Eodem gradu venio. Tu tantum dignare et
meum osculum, cum libuerit, agnoscere.” “Immo” inquam ego “per formam tuam
te rogo, ne fastidias hominem peregrinum inter cultores admittere. Invenies
religiosum, si te adorari permiseris. Ac ne me iudices ad hoc templum Amoris
gratis accedere, dono tibi fratrem meum.” “Quid? tu”[1] inquit illa “donas mihi
eum, sine quo non potes vivere, ex cuius osculo pendes, quem sic tu amas,
quemadmodum ego te volo?” Haec ipsa cum diceret, tanta gratia conciliabat
vocem loquentis, tam dulcis sonus pertemptatum mulcebat aëra, ut putares
inter auras canere Sirenum concordiam. Itaque miranti [et] toto
mihi caelo clarius nescio quid relucente libuit deae nomen quaerere. “Ita”
inquit “non dixit tibi ancilla mea me Circen vocari? Non sum quidem Solis
progenies, nec mea mater, dum placet, labentis mundi cursum detinuit. Habebo
tamen quod caelo imputem, si nos fata coniunxerint. Immo iam nescio quid
tacitis cogitationibus deus agit. Nec sine causa Polyaenon Circe amat:
semper inter haec nomina magna fax surgit. Sume ergo amplexum, si placet.
Neque est quod curiosum aliquem extimescas: longe ab hoc
loco frater est.” Dixit haec Circe, implicitumque me brachiis mollioribus
pluma deduxit in terram vario gramine indutam. “
Idaeo quales fudit de vertice flores
terra parens, cum se concesso[2] iunxit amori
Iuppiter et toto concepit pectore flammas:
emicuere rosae violaeque et molle cyperon,
albaque de viridi riserunt lilia prato:
talis humus Venerem molles clamavit in herbas,
candidiorque dies secreto favit amori.
”
In hoc gramine pariter compositi mille osculis
lusimus, quaerentes voluptatem robustam [gap]