Plura volebat proferre, credo, et
ineptiora praeteritis, cum ancilla Tryphaenae Gitona in partem navis
inferiorem ducit corymbioque dominae pueri adornat caput. Immo supercilia
etiam profert de pyxide sciteque iacturae lineamenta secuta totam illi
formam suam reddidit. Agnovit Tryphaena verum Gitona, lacrimisque turbata
tune primum bona fide puero basium dedit.
Ego etiam si repositum in pristinum [1] decorem puerum gaudebam, abscondebam tamen
frequentius vultum intellegebamque me non tralaticia deformitate esse
insignitum, quem alloquio dignum ne Lichas quidem crederet. Sed huic
tristitiae eadem illa succurrit ancilla, sevocatumque me non minus decoro
exornavit capillamento; immo commendatior vultus enituit, quia
flavum[2] corymbion erat [gap]
Ceterum Eumolpos, et periclitantium
advocatus et [3] praesentis
concordiae auctor, ne sileret sine fabulis hilaritas, multa in muliebrem
levitatem coepit iactare: quam facile adamarent, quam cito etiam filiorum
obliviscerentur, nullamque esse feminam tam pudicam, quae non peregrina
libidine usque ad furorem averteretur. Nec se tragoedias veteres curare aut
nomina saeculis nota, sed rem sua memoria factam, quam expositurum se esse,
si vellemus audire. Conversis igitur omnium in se vultibus auribusque sic
orsus est: