Nec diu tamen lacrimis indulsi, sed
veritus, ne Menelaus etiam antescholanus inter cetera mala solum me in
deversorio inveniret, collegi sarcinulas locumque secretum et proximum
litori maestus conduxi. Ibi triduo inclusus redeunte in animum solitudine
atque contemptu verberabam aegrum planctibus pectus et inter
tot altissimos gemitus [1]
frequenter etiam proclamabam: “ergo me non ruina terra
potuit haurire? Non iratum etiam innocentibus mare? Effugi iudicium, harenae
imposui, hospitem occidi, ut inter tot audaciae
nomina mendicus, exul, in deversorio Graecae urbis iacerem desertus? Et quis
hanc mihi solitudinem imposuit? Adulescens omni libidine impurus et sua
quoque confessione dignus exilio, stupro liber, stupro ingenuus, cuius anni
ad tesseram venierunt, quem tanquam puellam conduxit etiam qui virum
putavit. Quid ille alter? Qui [tanquam] die[2] togae virilis stolam
sumpsit, qui ne vir esset, a matre persuasus est, qui opus muliebre in
ergastulo fecit, qui postquam conturbavit et libidinis suae solum vertit,
reliquit veteris amicitiae nomen et, pro pudor, tanquam mulier secutuleia
unius noctis tactu omnia vendidit. Iacent nunc amatores obligati noctibus
totis, et forsitan mutuis libidinibus attriti derident solitudinem meam. Sed
non impune. Nam aut vir ego liberque non sum, aut noxio sanguine parentabo
iniuriae meae.”