Audimus murmur insolitum et sub
diaeta magistri quasi cupientis exire beluae gemitum. Persecuti igitur sonum
invenimus Eumolpum sedentem membranaeque ingenti versus ingerentem. Mirati
ergo, quod illi vacaret in vicinia mortis poema facere, extrahimus clamantem
iubemusque bonam habere mentem. At ille interpellatus excanduit et “Sinite
me” inquit “sententiam explere; laborat carmen in fine.” Inicio ego
phrenitico manum iubeoque Gitona accedere et in terram trahere poetam
mugientem [gap]
Hoc opere tandem elaborate casam piscatoriam subimus
maerentes, cibisque naufragio corruptis utcunque curati
tristissimam exegimus noctem. Postero die, cum poneremus consilium, cui nos
regioni crederemus, repente video corpus humanum circumactum levi vertice ad
litus deferri. Substiti ergo tristis coepique umentibus[1]
oculis maris fidem inspicere et “Hunc forsitan” proclamo “in aliqua parte
terrarum secura exspectat uxor, forsitan ignarus tempestatis filius aut
pater;[2]
utique reliquit aliquem, cui proficiscens osculum dedit. Haec sunt consilia
mortalium, haec vota magnarum cogitationum. En homo quemadmodum natat.”
Adhuc tanquam ignotum deflebam, cum inviolatum os fluctus convertit in
terram, agnovique terribilem paulo ante et implfacablem Licham pedibus meis
paene subiectum. Non tenui igitur diutius lacrimas, immo percussi semel
iterumque manibus pectus et “Ubi nunc est” inquam “iracundia tua, ubi
impotentia tua? nempe piscibus beluisque expositus es, et qui paulo ante
iactabas vires imperii tui, de tam magna nave ne tabulam quidem naufragus
habes. Ite nunc mortales, et magnis cogitationibus pectora implete. Ite
cauti, et opes fraudibus captas per mille annos disponite. Nempe hic proxima
luce patrimonii sui rationes inspexit, nempe diem etiam, quo venturus esset
in patriam, animo suo fixit.[3] Dii deaeque, quam longe a destinatione sua iacet. Sed non
sola mortalibus maria hanc fidem praestant. Illum bellantem arma decipiunt,
illum diis vota reddentem penatium suorum ruina sepelit. Ille vehiculo
lapsus properantem spiritum excussit, cibus avidum strangu lavit, abstinentem frugalitas. Si bene calculum ponas, ubique naufragium
est. At enim fluctibus obruto non contingit sepultura. Tanquam intersit,
periturum corpus quae ratio consumat, ignis an fluctus an mora. Quicquid
feceris, omnia haec eodem ventura sunt. Ferae tamen corpus lacerabunt.
Tanquam melius ignis accipiat; immo hanc poenam gravissimam credimus, ubi
servis irascimur. Quae ergo dementia est, omnia facere, ne quid de nobis
relinquat sepultura?” [gap]
Et Licham quidem rogus inimicis collatus manibus
adolebat. Eumolpus autem dum epigramma mortuo facit, oculos ad arcessendos
sensus longius mittit [gap]