Quod tē nescioquis per jūrgia dīxerit esse
exulis uxōrem, littera questa tua est.
Indoluī, nōn tam mea quod fortūna male audit,
quī jam cōnsuēvī fortiter esse miser,
quam quod cui minimē vellem, sum causa pudōris,
tēque reor nostrīs ērubuisse malīs.
Perfer et obdūrā; multō graviōra tulistī,
ēripuit cum mē prīncipis īra tibi.
Fallitur iste tamen, quō jūdice nōminor exul:
mollior est culpam poena secūta meam.
Maxima poena mihi est ipsum offendisse, priusque
vēnisset māllem fūneris hōra mihi.
Quassa tamen nostra est, nōn mersa nec obruta nāvis,
utque caret portū, sīc tamen exstat aquīs.
Nec vītam nec opēs nec jūs mihi cīvis adēmit,
quī meruī vitiō perdere cūncta meō.
Sed quia peccātō facinus nōn affuit illī,
nīl nisi mē patriīs jussit abesse focīs.
utque aliīs, quōrum numerum comprēndere nōn est
Caesareum nūmen sīc mihi mīte fuit.
Ipse relēgātī, nōn exulis ūtitur in mē
nōmine: tūta suō jūdice causa mea est.
Jūre igitur laudēs, Caesar, prō parte virīlī
carmina nostra tuās quāliacumque canunt:
jūre deōs, ut adhūc caelī tibi līmina claudant,
tēque velint sine sē, comprecor, esse deum.
Optat idem populus; sed, ut in mare flūmina vastum,
sīc solet exiguae currere rīvus aquae.
At tū fortūnā, cujus vocor exul ab ōre,
nōmine mendācī parce gravāte meam.