Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
P. Ovidius Naso · Tristia

Book 1, Poem 1

Text kindly provided by Hypotactic

Parve nec invideō sine mē, liber, ībis in urbem:
ei mihi, quod dominō nōn licet īre tuō!
vāde, sed incultus, quālem decet exulis esse;
īnfēlīx habitum temporis hujus habē.
nec tē purpureō vēlent vaccīnia fūcō
nōn est conveniēns lūctibus ille color
nec titulus miniō, nec cedrō charta notētur,
candida nec nigrā cornua fronte gerās.
fēlīcēs ōrnent haec īnstrūmenta libellōs:
fortūnae memorem tē decet esse meae.
nec fragilī geminae poliantur pūmice frontēs,
hirsūtus sparsīs ut videāre comīs.
nēve litūrārum pudeat; quī vīderit illās,
dē lacrimīs factās sentiat esse meīs.
vāde, liber, verbīsque meīs loca grāta salūtā:
contingam certē quō licet illa pede.
sīquis, ut in populō, nostrī nōn inmemor illī,
sīquis, quī, quid agam, forte requīrat, erit:
vīvere mē dīcēs, salvum tamen esse negābis;
id quoque, quod vīvam, mūnus habēre deī.
atque ita tū tacitus, (quaerentī plūra legendum)
nē, quae nōn opus est, forte loquāre, cave!
prōtinus admonitus repetet mea crīmina lēctor,
et peragar populī pūblicus ōre reus.
tū cave dēfendās, quamvīs mordēbere dictīs:
causa patrōciniō nōn bona major erit.
inveniēs aliquem, quī mē suspīret adēmptum,
carmina nec siccīs perlegat ista genīs,
et tacitus sēcum, nē quis malus audiat, optet,
sit mea lēnītō Caesare poena levis.
nōs quoque, quisquis erit, nē sit miser ille, precāmur,
plācātōs miserīs quī volet esse deōs;
quaeque volet, rata sint, ablātaque prīncipis īrā
sēdibus in patriīs det mihi posse morī.
ut peragās mandāta, liber, culpābere forsan
ingeniīque minor laude ferēre meī.
jūdicis officium est ut rēs, ita tempora rērum
quaerere; quaesītō tempore tūtus eris.
carmina prōveniunt animō dēducta serēnō:
nūbila sunt subitīs pectora nostra malīs.
carmina sēcessum scrībentis et ōtia quaerunt:
mē mare, mē ventī, mē fera jactat hiems.
carminibus metus omnis obest: ego perditus ēnsem
haesūrum jugulō jam puto jamque meō.
haec quoque quod faciō, jūdex mīrābitur aequus,
scrīptaque cum veniā quāliacumque leget.
dā mihi Maeonidēn et tot circumice cāsus,
ingenium tantīs excidet omne malīs.
dēnique sēcūrus fāmae, liber, īre mementō,
nec tibi sit lectō displicuisse pudor.
nōn ita sē praebet nōbīs Fortūna secundam,
ut tibi sit ratiō laudis habenda tuae.
dōnec eram sospes, titulī tangēbar amōre,
quaerendīque mihī nōminis ārdor erat;
carmina nunc sī nōn studiumque, quod obfuit, ōdī,
sit satis; ingeniō sīc fuga parta meō.
tū tamen ī prō mē, tū, cui licet, aspice Rōmam;
dī facerent, possem nunc meus esse liber!
nec tē, quod veniās magnam peregrīnus in urbem,
ignōtum populō posse venīre puta.
ut titulō careās, ipsō nōscēre colōre;
dissimulāre velīs, tē liquet esse meum.
clam tamen intrātō, nē tē mea carmina laedant;
nōn sunt ut quondam plēna favōris erant.
sīquis erit, quī tē, quia sīs meus, esse legendum
nōn putet, ē gremiō reiciatque suō,
'īnspice' dīc 'titulum: nōn sum praeceptor amōris;
quās meruit, poenās jam dedit illud opus.'
forsitan expectēs, an in alta Palātia missum
scandere tē jubeam Caesareamque domum.
ignōscant augusta mihī loca dīque locōrum.
vēnit in hoc illā fulmen ab arce caput.
esse quidem meminī mītissima sēdibus illīs
nūmina, sed timeō quī nocuēre deōs.
terrētur minimō pennae strīdōre columbā,
unguibus, accipiter, saucia facta tuīs.
nec procul ā stabulīs audet discēdere, sīquā
excussa est avidī dentibus agna lupī.
vītāret caelum Phaethōn, sī vīveret, et quōs
optārat stultē, tangere nōllet equōs.
mē quoque, quae sēnsī, fateor Jovis arma timēre:
mē reor īnfestō, cum tonat, igne petī.
quīcumque Argolicā dē classe Caphērea fūgit,
semper ab Euboicīs vēla retorquet aquīs;
et mea cumba semel vastā percussa procellā
illum, quō laesa est, horret adīre locum.
ergo cavē, liber, et timidā circumspice mente,
ut satis ā mediā sit tibi plēbe legī.
dum petit īnfirmīs nimium sublīmia pennīs
Īcarus, aequoreīs nōmina fēcit aquīs.
difficile est tamen hinc rēmīs ūtāris an aurā,
dīcere; cōnsilium rēsque locusque dabunt.
sī poteris vacuō trādī, sī cūncta vidēbis
mītia, sī vīrēs frēgerit īra suās;
sīquis erit, quī tē dubitantem et adīre timentem
trādat, et ante tamen pauca loquātur, adī.
lūce bonā dominōque tuō fēlīcior ipse
perveniās illūc et mala nostra levēs.
namque ea vel nēmō, vel quī mihi vulnera fēcit
sōlus Achillēō tollere mōre potest.
tantum nē noceās, dum vīs prōdesse, vidētō,
nam spēs est animī nostra timōre minor
quaeque quiēscēbat, nē mōta resaeviat īra
et poenae tū sīs altera causa, cave!
cum tamen in nostrum fuerīs penetrāle receptus,
contigerīsque tuam, scrīnia curva, domum,
aspiciēs illīc positōs ex ōrdine frātrēs,
quōs studium cūnctōs ēvigilāvit idem.
cētera turba palam titulōs ostendet apertōs,
et sua dētēctā nōmina fronte geret;
trēs procul obscūrā latitantēs parte vidēbis:
hī quia, quod nēmō nescit, amāre docent;
hōs tū vel fugiās, vel, sī satis ōris habēbis,
Oedipodās facitō Tēlegonōsque vocēs.
dēque tribus, moneō, sī quā est tibi cūra parentis,
nē quemquam, quamvīs ipse docēbit, ames.
sunt quoque mūtātae, ter quīnque volūmina, fōrmae,
nūper ab exequiīs carmina rapta meīs.
hīs mandō dīcās, inter mūtāta referrī
fortūnae vultum corpora posse meae,
namque ea dissimilis subitō est effecta priōrī,
flendaque nunc, aliquō tempore laeta fuit.
plūra quidem mandāre tibī, sī quaeris, habēbam,
sed vereor tardae causa fuisse viae;
et sī quae subeunt, tēcum, liber, omnia ferrēs,
sarcina lātūrō magna futūrus erās.
longa via est, properā! nōbīs habitābitur orbis
ultimus, ā terrā terra remōta mea.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation