Quae cūra patrum quaeve Quirītium
plēnīs honōrum mūneribus tuās,
Auguste, virtūtēs in aevum
per titulōs memorēsque fastūs
aeternet, ō quā sōl habitābilīs
inlūstrat ōrās maxime prīncipum?
quem lēgis expertēs Latīnae
Vindelicī didicēre nūper
quid Mārte possēs. Mīlite nam tuō
Drūsus Genaunōs, inplacidum genus,
Breunōsque vēlōcīs et arcēs
Alpibus impositās tremendīs
dējēcit ācer plūs vice simplicī.
Major Nerōnum mox grave proelium
commīsit immānīsque Raetōs
auspiciīs pepulit secundīs,
spectandus in certāmine Mārtiō,
dēvōta mortī pectora līberae
quantī fatīgāret ruīnīs,
indomitās prope quālis undās
exercet Auster Plēiadum chorō
scindente nūbēs, impiger hostium
vexāre turmās et frementem
mittere equum mediōs per ignīs.
Sīc taurifōrmis volvitur Aufidus,
quī rēgna Daunī praefluit Āpulī,
cum saevit horrendamque cultīs
dīluviem meditātur āgrīs,
ut barbarōrum Claudius agmina
ferrāta vastō dīruit impetū
prīmōsque et extrēmōs metendō
strāvit humum sine clāde victor,
tē cōpiās, tē cōnsilium et tuōs
praebente dīvōs. Nam tibi quō diē
portūs Alexandrēa supplex
et vacuam patefēcit aulam,
Fortūna lustrō prōspera tertiō
bellī secundōs reddidit exitūs
laudemque et optātum perāctīs
imperiīs decus arrogāvit.
Tē Cantaber nōn ante domābilis
Mēdusque et Indus, tē profugus Scythēs
mīrātur, ō tūtēla praesēns
Ītaliae dominaeque Rōmae;
tē fontium quī cēlat orīginēs
Nīlusque et Hister, tē rapidus Tigris,
tē bēluōsus quī remōtīs
obstrepit Ōceanus Britannīs,
tē nōn paventis fūnera Galliae
dūraeque tellūs audit Hibēriae,
tē caede gaudentēs Sygambrī
compositīs venerantur armīs.