Intermissa, Venus, diū
rūrsus bella movēs? Parce precor, precor.
Nōn sum quālis eram bonae
sub rēgnō Cinarae. Dēsine, dulcium
māter saeva Cupīdinum,
circā lustra decem flectere mollibus
jam dūrum imperiīs: abī,
quō blandae juvenum tē revocant precēs.
Tempestīvius in domum
Paulī purpureīs āles olōribus
cōmissābere Maximī,
sī torrēre jecur quaeris idōneum;
namque et nōbilis et decēns
et prō sollicitīs nōn tacitus reīs
et centum puer artium
lātē signa feret mīlitiae tuae,
et, quandōque potentior
largī mūneribus rīserit aemulī,
Albānōs prope tē lacūs
pōnet marmoream sub trabe cītreā.
Illīc plūrima nāribus
dūcēs tūra, lyrāque et Berecyntiā
dēlectābere tībiā
mixtīs carminibus nōn sine fistulā;
illīc bis puerī diē
nūmen cum tenerīs virginibus tuum
laudantēs pede candidō
in mōrem Salium ter quatient humum.
Mē nec fēmina nec puer
jam nec spēs animī crēdula mūtuī
nec certāre juvat merō
nec vincīre novīs tempora flōribus.
Sed cūr heu, Ligurīne, cūr
mānat rāra meās lācrima per genās?
Cūr fācunda parum decōrō
inter verba cadit lingua silentiō?
Nocturnīs ego somniīs
jam captum teneō, jam volucrem sequor
tē per grāmina Mārtiī
campī, tē per aquās, dūre, volūbilīs.