Vītās hinnuleō mē similis, Chloē,
quaerentī pavidam montibus āviīs
mātrem nōn sine vānō
aurārum et siluae metū.
Nam seu mōbilibus vēris inhorruit
adventus foliīs, seu viridēs rubum
dīmōvēre lacertae,
et corde et genibus tremit.
Atquī nōn ego tē, tīgris ut aspera
Gaetūlusve leō, frangere persequor:
tandem dēsine mātrem
tempestīva sequī virō.