Nōlīs longa ferae bella Numantiae,
nec dūrum Hannibalem nec Siculum mare
Poenō purpureum sanguine mollibus
aptārī citharae modīs,
nec saevōs Lapithās et nimium merō
Hȳlaeum domitōsque Herculeā manū
Tellūris juvenēs, unde perīculum
fulgēns contremuit domus
Sāturnī veteris; tūque pedestribus
dīcēs historiīs proelia Caesaris,
Maecēnās, melius ductaque per viās
rēgum colla minācium.
Mē dulcis dominae Mūsa Licȳmniae
cantūs, mē voluit dīcere lūcidum
fulgentīs oculōs et bene mūtuīs
fīdum pectus amōribus;
quam nec ferre pedem dēdecuit chorīs
nec certāre jocō nec dare bracchia
lūdentem nitidīs virginibus sacrō
Dīānae celebris diē.
Num tū quae tenuit dīves Achaemenēs
aut pinguis Phrygiae Mygdoniās opēs
permūtāre velīs crīne Licȳmniae,
plēnās aut Arabum domōs
cum flāgrantia dētorquet ad ōscula
cervīcem aut facilī saevitiā negat
quae poscente magis gaudeat ēripī,
interdum rapere occupet?