Ō saepe mēcum tempus in ultimum
dēducte Brūtō mīlitiae duce,
quis tē redōnāvit Quirītem
dīs patriīs Italōque caelō,
Pompeī, meōrum prīme sodālium,
cum quō morantem saepe diem merō
frēgī, corōnātus nitentīs
mālobathrō Syriō capillōs?
Tēcum Philippōs et celerem fugam
sēnsī relictā nōn bene parmulā,
cum frācta virtūs et minācēs
turpe solum tetigēre mentō;
sed mē per hostīs Mercurius celer
dēnsō paventem sustulit āere,
tē rūrsus in bellum resorbēns
unda fretīs tulit aestuōsīs.
Ergō obligātam redde Jovī dapem
longāque fessum mīlitiā latus
dēpōne sub laurū meā, nec
parce cadīs tibi dēstinātis.
Oblīviōsō lēvia Massicō
cibōria explē, funde capācibus
unguenta dē conchīs. Quis ūdō
dēproperāre apiō corōnās
cūratve myrtō? Quem Venus arbitrum
dīcet bibendī? Nōn ego sānius
bacchābor Ēdōnīs: receptō
dulce mihī furere est amīcō.