Ō mātre pulchrā fīlia pulchrior,
quem crīminōsīs cumque volēs modum
pōnēs iambīs, sīve flammā
sīve marī libet Hādriānō.
Nōn Dindymēnē, nōn adytīs quatit
mentem sacerdōtum incola Pȳthius,
nōn Līber aequē, nōn acūta
sīc geminant Corybantes aera,
trīstēs ut īrae, quās neque Nōricus
dēterret ēnsis nec mare naufragum
nec saevus ignis nec tremendō
Juppiter ipse ruēns tumultū.
Fertur Promētheus addere prīncipī
līmō coāctus particulam undique
dēsectam et īnsānī leōnis
vim stomachō apposuisse nostrō.
Īrae Thyestēn exitiō gravī
strāvēre et altīs urbibus ultimae
stetēre causae, cūr perīrent
funditus inprimeretque mūrīs
hostīle arātrum exercitus īnsolēns.
Conpēsce mentem: mē quoque pectoris
temptāvit in dulcī juventā
fervor et in celerēs iambōs
mīsit furentem. Nunc ego mītibus
mūtāre quaerō trīstia, dum mihī
fīās recantātīs amīca
opprobriīs animumque reddās.