Ō nāta mēcum cōnsule Mānliō,
seu tū querellās sīve geris jocōs
seu rixam et īnsānōs amōrēs
seu facilem, pia testa, somnum,
quōcumque lectum nōmine Massicum
servās, movērī digna bonō diē,
dēscende, Corvīnō jubente
prōmere languidiōra vīna.
Nōn ille, quamquam Sōcraticīs madet
sermōnibus, tē nēgleget horridus:
nārrātur et prīscī Catōnis
saepe merō caluisse virtūs.
Tū lēne tormentum ingeniō admovēs
plērumque dūrō; tū sapientium
cūrās et arcānum jocōsō
cōnsilium retegis Lycaeō.
Tū spem redūcis mentibus ānxiīs
vīrēsque et addis cornua pauperī,
post tē neque īrātōs trementī
rēgum apicēs neque mīlitum arma.
Tē Līber et sī laeta aderit Venus
sēgnēsque nōdum solvere Grātiae
vīvaeque prōdūcent lucernae,
dum rediēns fugat astra Phoebus.