Est inter nōtōs Sīrēnum nōmine mūrōs
saxaque Tyrrhēnae templīs onerāta Minervae
celsa Dicarchēī speculātrīx villa profundī,
quā Bromiō dīlēctus ager. collēsque per altōs
ūritur et prēlīs nōn invidet ūva Falernīs.
hūc mē post patriī laetum quīnquennia lustrī,
cum stadiō jam pigra quiēs cānusque sedēret
pulvis ad Ambraciās conversā gymnade frondēs,
trāns gentīle fretum placidī fācundia Pollī
dētulit et nitidae juvenīlis grātia Pollae.
flectere jam cupidum gressūs, quā līmite nōtō
Appia longārum teritur rēgīna viārum.
Sed jūvēre morae, placidō lūnāta recessī!
hinc atque hinc curvās perrumpunt aequora rūpēs,
dat nātūra locum montīque intervenit ūnum
lītus et in terrās scopulīs pendentibus exit.
grātia prīma locī, geminā testūdine fūmant
balnea, et ē terrīs occurrit dulcis amārō
nympha marī. levis hīc Phorcī chorus ūdaque crīnēs
Cȳmodocē viridisque cupit Galatēa lavārī.
ante domum tumidae moderātor caerulus undae
excubat, innocuī cūstōs laris: hujus amīcō
spūmant templa salō. fēlīcia rūra tuētur
Alcīdēs; gaudet geminō sub nūmine portus:
hic servat terrās, hic saevīs flūctibus obstat.
mīra quiēs pelagī: pōnunt hīc lassa furōrem
aequora, et īnsānī spīrant clēmentius austrī,
hīc praeceps minus audet hiems, nūllōque tumultū
stāgna modesta jacent dominīque imitantia mōrēs.
Inde per oblīquās ērēpit porticus arcēs,
urbis opus, longōque domat saxa aspera dorsō,
quā prius obscūrō permixtī pulvere sōlēs
et feritās inamoena viae, nunc īre voluptās:
quālis, sī subeās Ephyrēs Baccheidos altum
culmen, ab Īnōō fert sēmita tēcta Lechaeō.
Nōn, mihi sī cūnctōs Helicōn indulgeat amnēs
et superet Pimplēa sitim largēque volantis
ungula sēdet equī reseretque arcāna pudīcōs
Phēmonoē fontēs vel quōs meus auspice Phoebō
altius immersā turbāvit Pollius urnā,
innumerās valeam speciēs cultūsque locōrum
Pīeriīs aequāre modīs, vix ōrdine longō
suffēcēre oculī, vix, dum per singula dūcor,
suffēcēre gradūs, quae rērum turba! locīne
ingenium an dominī mīrer prius? haec domus ortūs
aspicit et Phoebī tenerum jubar; illa cadentem
dētinet exāctamque negat dīmittere lūcem,
cum jam fessa diēs et in aequora montis opācī
umbra cadit vitreōque natant praetōria pontō,
haec pelagī clāmōre fremunt, haec tēcta sonōrōs
ignōrant flūctūs terraeque silentia mālunt.
hīs fāvit nātūra locīs, hīc victa colentī
cessit et ignōtōs docilis mānsuēvit in ūsūs.
mōns erat hīc, ubi plāna vidēs; et lustra fuērunt,
quae nunc tēcta subīs; ubi nunc nemora ardua cernis,
hīc nec terra fuit: domuit possessor, et illum
fōrmantem rūpēs expugnantemque secūta
gaudet humus, nunc cerne jugum discentia saxa
intrantēsque domōs jussumque recēdere montem,
jam Mēthymnaeī vātis manus et chelys ūnā
Thēbais et Geticī cēdat tibi glōria plēctrī:
et tū saxa movēs, et tē nemora alta sequuntur.
Quid referam veterēs cēraeque aerisque figūrās,
sī quid Apellēī gaudent animāsse colōrēs,
sī quid adhūc vacuā, tamen admīrābile, Pīsā
Phīdiacae rāsēre manūs, quod ab arte Myrōnis
aut Polyclītēō jussum est quod vīvere caelō,
aeraque ab Isthmiacīs aurō potiōra favīllīs,
ōra ducum ac vātum sapientumque ōra priōrum,
quōs tibi cūra sequī, quōs tōtō pectore sentīs,
expers cūrārum atque animum virtūte quiētā
compositus semperque tuus? quid mīlle revolvam
culmina vīsendīque vicēs? sua cuique voluptās
atque omnī proprium thalamō mare, trānsque jacentem
Nērea dīversīs servit sua terra fenestrīs:
haec videt Īnarimēn, illinc Prochyta aspera pāret;
armiger hāc magnī patet Hectoris, inde malignum
āera respīrat pelagō circumflua Nēsis;
inde vagīs ōmen fēlīx Euploea carīnīs
quaeque ferit curvōs exserta Megālia flūctūs,
angitur et dominō contrā recubante proculque
Surrentīna tuus spectat praetōria Līmōn.
ūna tamen cūnctīs, procul ēminet ūna diaetīs,
quae tibi Parthenopēn dērēctō līmite pontī
ingerit: hīc Grāīs penitus dēlēcta metallīs
saxa; quod Ēōae respergit vēna Syēnēs,
Synnade quod maestā Phrygiae fōdēre secūrēs
per Cybelēs lūgentis agrōs, ubi marmore pictō
candida purpureō distinguitur ārea gȳrō;
hīc et Amyclaeī caesum dē monte Lycūrgī
quod viret et mollēs imitātur rūpibus herbās,
hīc Nomadum lūcent flāventia saxa Thasosque
et Chios et gaudēns flūctūs spectāre Carystos:
omnia Chalcidicās turrēs obversa salūtant,
mactē animō, quod Grāia probās, quod Grāia frequentās
arva: nec invideant quae tē genuēre Dicarchī
moenia! nōs doctō melius potiēmur alumnō.
Quid nunc rūris opēs pontōque novālia dīcam
injecta et madidās Bacchēō nectare rūpēs?
saepe per autumnum jam pūbēscente Lyaeō
cōnscendit scopulōs noctisque occulta sub umbrā
palmite mātūrō rōrantia lūmina tersit
Nēreis et dulcēs rapuit dē collibus ūvās.
saepe et vīcīnō sparsa est vīndēmia flūctū,
et Satyrī cecidēre vadīs, nūdamque per undās
Dōrida montānī cupiērunt prēndere Pānēs.
Sīs fēlīx, tellūs, dominīs ambōbus in annōs
Mygdoniī Pyliīque senis nec nōbile mūtēs
servitium, nec tē cultū Tīrynthia vincat
aula Dicarchēīque sinūs, nec saepius istī
blanda Therapnaeī plācent vīnēta Galaesī.
hīc ubi Pīeriās exercet Pollius artēs,
seu volvit monitūs, quōs dat Gargēttius auctor,
seu nostram quatit ille chelyn seu dissona nectit
carmina sīve mināx ultōrem stringit iambon:
hinc levis ē scopulīs meliōra ad carmina Sīrēn
advolat, hinc mōtīs audit Trītōnia cristīs.
tunc rapidī pōnunt flātūs, maria ipsa vetantur
obstrepere, ēmergunt pelagō doctamque trahuntur
ad chelyn et blandī scopulīs delphīnes aderrant.
Vīve, Midae gāzīs et Lȳdō dītior aurō,
Trōica et Euphrātae suprā diadēmata fēlīx,
quem nōn ambiguī fascēs, nōn mōbile vulgus,
nōn lēgēs, nōn castra ferent, quī pectore magnō
spemque metumque domās vōtō sublīmior omnī,
exēmptus fātīs indignantemque refellēns
Fortūnam; dubiō quem nōn in turbine rērum
dēprēndet suprēma diēs, sed abīre parātum
ac plēnum vītā. nōs, vīlis turba, cadūcīs
dēservīre bonīs semperque optāre parātī,
spargimur in cāsūs: celsā tū mentis ab arce
dēspicis errantēs hūmānaque gaudia rīdēs.
tempus erat cum tē geminae suffrāgia terrae
dīriperent celsusque duās veherēre per urbēs,
inde Dicarchēīs multum venerande colōnīs,
hīne adscīte meīs, pariterque hīs largus et illīs
ac juvenīle calēns plēctrīque errōre superbus,
at nunc discussā rērum cālīgine vērum
aspicis. illō aliī rūrsus jactantur in altō,
et tua sēcūrōs portūs placidamque quiētem
intrāvit nōn quassa ratis, sīc perge nec umquam
ēmeritam in nostrās puppem dīmitte procellās.
tūque, nurūs inter longē praedocta Latīnās
pārque virō mentem, cui nōn praecordia cūrae,
nōn frontem vertēre minae, sed candida semper
gaudia et in vultū cūrārum ignāra voluptās;
nōn tibi sēpositās īnfēlīx strangulat arca
dīvitiās avidīque animum dispendia torquent
fēnoris: expositī cēnsūs et docta fruendī
temperiēs. nōn ūlla deō meliōre cohaerent
pectora, nōn aliās docuit Concordia mentēs.
discite sēcūrī, quōrum dē pectore mixtae
in longum coiēre facēs sānctusque pudīcae
servat amīcitiae lēgēs amor. īte per annōs
saeculaque et prīscae titulōs praecēdite fāmae.