Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro T. Annio Milone

Chapter 34

Text kindly provided by Perseus

Sed iam satis multa de causa, extra causam etiam nimis fortasse multa. Quid restat nisi ut orem obtesterque vos, iudices, ut eam misericordiam tribuatis fortissimo viro quam ipse non implorat, ego etiam repugnante hoc et imploro et exposco? Nolite, si in nostro omnium fletu nullam lacrimam aspexistis[1] Milonis, si voltum semper eundem, si vocem, si orationem stabilem ac non mutatam videtis, hoc minus ei parcere: haud scio an multo etiam sit adiuvandus[2] magis. Etenim si in gladiatoriis pugnis et in infimi[3] generis hominum[4] condicione atque fortuna timidos et supplices[5] et ut vivere liceat obsecrantis etiam odisse solemus, fortis et animosos[6] et se acriter ipsos[7] morti offerentis servari[8] cupimus, eorumque nos magis miseret qui nostram misericordiam non requirunt quam qui illam efflagitant, quanto hoc magis in fortissimis civibus[9] facere debemus!

Me quidem, iudices, exanimant et interimunt hae voces Milonis quas audio adsidue et quibus intersum cotidie. “Valeant[10],” inquit “valeant cives mei[11]; sint incolumes, sint florentes, sint beati; stet haec urbs[12] praeclara mihique patria carissima, quoquo modo erit merita de me[13]; tranquilla re publica mei cives, quoniam mihi cum illis non licet, sine me ipsi, sed propter[14] me tamen perfruantur. Ego cedam atque abibo. Si mihi bona re publica[15] frui non licuerit, at carebo mala, et quam primum[16] tetigero bene moratam et liberam civitatem, in ea conquiescam. ”

“O frustra” inquit “mei[17] suscepti labores, o spes fallaces, o cogitationes[18] inanes meae! Ego cum tribunus plebis re publica oppressa me[19] senatui dedissem[20] quem exstinctum acceperam, equitibus Romanis quorum vires erant debiles, bonis viris qui omnem auctoritatem Clodianis armis abiecerant, mihi umquam bonorum praesidium defuturum putarem? Ego cum te”—mecum enim saepissime loquitur—“patriae reddidissem, mihi putarem in patria non futurum[21] locum? Vbi nunc senatus est quem secuti sumus, ubi equites Romani illi[22], illi” inquit “tui? ubi studia municipiorum, ubi Italiae voces, ubi denique tua[23], M. Tulli, quae plurimis fuit auxilio, vox atque[24] defensio? Mihine ea soli qui pro te totiens morti me obtuli nihil potest opitulari?”

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation