Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro T. Annio Milone

Chapter 28

Text kindly provided by Perseus

Quamquam haec quidem iam tolerabilia videbantur, etsi aequabiliter in rem publicam, in privatos, in longinquos, in propinquos, in alienos, in suos inruebat, sed nescio quo modo usu iam[1] obduruerat et percalluerat civitatis incredibilis patientia: quae vero aderant iam et impendebant, quonam modo ea aut depellere potuissetis aut ferre? Imperium ille si nactus esset, omitto socios, exteras[2] nationes, reges, tetrarchas; vota enim faceretis ut in eos se potius immitteret[3] quam in vestras possessiones, vestra tecta, vestras pecunias[4]: pecunias dico? a liberis, me dius fidius, et a coniugibus vestris numquam ille effrenatas suas libidines cohibuisset. Fingi haec putatis[5] quae patent, quae[6] nota sunt omnibus, quae tenentur, servorum exercitus illum in urbe conscripturum fuisse, per quos totam rem publicam resque privatas omnium possideret?

Quam ob rem si cruentum gladium tenens clamaret T. Annius: “Adeste, quaeso, atque audite, cives! P. Clodium interfeci, eius furores, quos nullis iam legibus, nullis iudiciis frenare poteramus, hoc ferro et hac dextera a cervicibus vestris reppuli, per me ut unum ius aequitas, leges libertas, pudor pudicitia maneret[7] in civitate[8],” esset vero timendum quonam modo id ferret civitas! Nunc enim quis est qui non probet, qui non laudet, qui non unum post hominum memoriam T. Annium plurimum rei publicae profuisse, maxima laetitia populum Romanum, cunctam Italiam, nationes omnis adfecisse et[9] dicat et sentiat? Non queo vetera illa populi Romani gaudia quanta fuerint iudicare: multas tamen iam summorum imperatorum clarissimas victorias aetas nostra vidit, quarum nulla neque tam diuturnam laetitiam attulit[10] nec tantam.

Mandate hoc memoriae, iudices. Spero multa vos liberosque vestros in re publica bona[11] esse visuros: in eis[12] singulis ita semper existimabitis, vivo P. Clodio nihil eorum[13] vos visuros fuisse. In spem maximam et, quem ad modum confido, verissimam sumus adducti, hunc ipsum annum, hoc[14] summo viro consule, compressa hominum licentia, cupiditatibus confractis[15], legibus et iudiciis constitutis, salutarem civitati fore. Num quis igitur est[16] tam demens qui hoc P. Clodio vivo contingere potuisse arbitretur[17]? Quid? ea quae tenetis privata atque vestra dominante homine furioso quod ius perpetuae possessionis[18] habere potuissent?

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation