Redeo nunc ad te, Caeli, vicissim ac mihi auctoritatem patriam severitatemque suscipio. Sed dubito quem patrem potissimum sumam, Caecilianumne aliquem vehementem atque durum:
Nunc enim demum mi[1] animus ardet, nunc meum cor cumulatur ira[2]
aut illum:
O infelix, o sceleste!
Ferrei sunt isti patres:
Egone quid dicam, quid velim[3]? quae tu omnia
Tuis foedis factis facis ut nequiquam velim,
vix ferendi. Diceret talis pater: “Cur te in istam vicinitatem meretriciam contulisti? cur inlecebris cognitis non refugisti?”
Cur alienam[4] ullam mulierem nosti? Dide ac dissice;
Per me tibi [5] licet. Si egebis, tibi dolebit, non mihi [6].
Mihi sat est qui aetatis quod relicuom est oblectem meae.
Huic tristi ac derecto seni responderet Caelius se nulla[7] cupiditate inductum de via decessisse. Quid signi? Nulli sumptus, nulla iactura, nulla versura. At fuit fama. Quotus quisque[8] istam effugere potest, praesertim[9] in tam maledica civitate? Vicinum eius mulieris miraris male audisse cuius frater germanus sermones iniquorum effugere non potuit? Leni vero et clementi patre[10] cuius modi ille est: Fores ecfregit[11], restituentur; discidit Vestem, resarcietur, Caeli[12] causa est expeditissima. Quid enim esset in quo se non facile defenderet? Nihil iam in istam mulierem dico; sed, si esset aliqua dissimilis istius quae se omnibus pervolgaret, quae haberet palam decretum[13] semper aliquem, cuius in hortos, domum, Baias iure suo libidines omnium commearent, quae etiam aleret adulescentis et parsimoniam patrum suis sumptibus sustineret[14]; si vidua libere, proterva petulanter, dives effuse, libidinosa meretricio more viveret, adulterum ego putarem si quis[15] hanc paulo liberius salutasset?