Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro Cn. Plancio

Chapter 5

Text kindly provided by Perseus

Venio iam ad ipsius populi partis ut illius contra te oratione potius quam mea disputem. Qui si tecum congrediatur et si una loqui voce possit, haec dicat: “ego tibi, Laterensis, Plancium non anteposui sed, cum essetis aeque boni viri[1], meum beneficium ad eum potius[2] detuli qui a me contenderat quam ad eum qui mihi non nimis submisse supplicarat.” Respondebis, credo, te splendore et vetustate familiae fretum non valde ambiendum putasse. At vero te ille ad sua instituta suorumque maiorum exempla revocabit; semper se dicet rogari voluisse[3], semper sibi supplicari; se M. Seium, qui ne equestrem quidem splendorem incolumem a calamitate iudici retinere potuisset, homini nobilissimo, innocentissimo, eloquentissimo, M. Pisoni, praetulisse; praeposuisse se Q. Catulo, summa in familia nato, sapientissimo et sanctissimo viro, non dico C. Serranum[4], stultissimum[5] hominem—fuit[6] enim tamen nobilis—non C. Fimbriam, novum hominem—fuit enim et animi satis magni et consili—sed Cn. Mallium[7], non solum ignobilem verum sine virtute, sine ingenio, vita etiam contempta ac sordida.

“Desiderarunt te,” inquit, “oculi mei, cum tu esses Cyrenis; me enim quam socios tua frui virtute malebam, et quo plus[8] intererat, eo plus aberat[9] a me, cum te[10] non videbam. Deinde sitientem me virtutis tuae deseruisti ac reliquisti[11]. Coeperas enim petere tribunatum pl. temporibus eis[12] quae istam eloquentiam et virtutem requirebant; quam petitionem cum reliquisses, si hoc indicasti[13], tanta in tempestate te gubernare non posse, de virtute tua dubitavi, si nolle, de voluntate; sin, quod magis intellego, temporibus te aliis reservasti, ego quoque[14],” inquiet[15] populus Romanus[16], “ad ea te tempora revocavi ad quae tu te[17] ipse servaras[18]. Pete igitur eum magistratum[19] in quo mihi magnae utilitati esse possis; aediles quicumque erunt, idem mihi sunt ludi[20] parati; tribuni pl. permagni interest qui sint. Qua re aut redde[21] mihi quod ostenderas, aut si, quod mea minus interest, id te magis forte delectat, reddam tibi istam aedilitatem etiam neglegenter petenti, sed amplissimos honores ut pro dignitate tua consequare, condiscas censeo mihi paulo diligentius supplicare.”

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation