Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
P. Ovidius Naso · Heroides

Book 15

Text kindly provided by Hypotactic

Ecquid, ut adspecta est studiōsae littera dextrae,
Prōtinus est oculīs cognita nostra tuīs?
an, nisi lēgissēs auctōris nōmina Sapphūs,
hoc breve nescīrēs unde venīret opus?
Forsitan et quārē mea sint alterna requīrās
carmina, cum lyricīs sim magis apta modīs:
flendus amor meus est; elegīae flēbile carmen;
nōn facit ad lacrimās barbitos ūlla meās.
Ūror ut indomitīs ignem exercentibus Eurīs
fertilis accēnsīs messibus ārdet ager.
arva Phaōn celebrat dīversa Typhōidos Aetnae;
mē calor Aetnaeō nōn minor igne tenet.
nec mihi, dispositīs quae jungam carmina nervīs,
prōveniunt; vacuae carmina mentis opus.
nec mē Pyrrhiades Mēthymniadesve puellae,
nec mē Lesbiadum cētera turba juvant.
vīlis Anactoriē, vīlis mihi candida Cydrō,
nōn oculīs grāta est Atthis ut ante meīs
atque aliae centum, quās nōn sine crīmine amāvī.
improbe, multārum quod fuit, ūnus habēs!
Est in tē faciēs, sunt aptī lūsibus annī,
ō faciēs oculīs īnsidiōsa meīs!
sūme fidem et pharetram fīēs manifēstus Apollō;
accēdant capitī cornua, Bacchus eris.
et Phoebus Daphnēn, et Cnōsida Bacchus amāvit
nec nōrat lyricōs illa vel illa modōs.
at mihi Pēgasides blandissima carmina dictant;
jam canitur tōtō nōmen in orbe meum;
nec plūs Alcaeus, cōnsors patriaeque lyraeque
laudis habet, quamvīs grandius ille sonet.
sī mihi difficilis fōrmam nātūra negāvit,
ingeniō fōrmae damna repende meae.
sim brevis: at nōmen, quod terrās impleat omnēs,
est mihi; mēnsūram nōminis ipsa ferō.
candida sī nōn sum, placuit Cēphēia Perseō
Andromedē patriae fusca colōre suae.
et variīs albae junguntur saepe columbae
et niger ā viridī turtur amātur ave.
sī nisi quae faciē poterit tē digna vidērī,
nūlla futūra tua est, nūlla futūra tua est!
At mea cum legerem, sat jam fōrmōsa vidēbar:
ūnam jūrābās usque decēre loquī.
cantābam, meminī (meminērunt omnia amantēs)
ōscula cantantī tū mihi rapta dabās.
hoc quoque laudābās, omnī tibi parte placēbam
sed tunc praecipuē, cum fit Amōris opus.
tunc tē plūs solitō lascīvia nostra juvābat
crēbraque mōbilitās aptaque verba jocō
et quod, ubi ambōrum fuerat cōnfūsa voluptās,
plūrimus in lassō corpore languor erat.
Nunc tibi Sīcelides veniunt nova praeda puellae.
quid mihi cum Lesbō? Sīcelis esse volō.
ō vōs errōnem tellūre remittite vestrā,
Nīsiades mātrēs Nīsiadesque nurūs!
nec vōs dēcipiant blandae mendācia linguae:
quod vōbīs dīcit, dīxerat ante mihi.
tū quoque quae montēs celebrās, Erycīna, Sicānōs
(nam tua sum) vātī cōnsule, dīva, tuae!
an gravis inceptum peragit fortūna tenōrem
et manet in cursū semper acerba suō?
sex mihi nātālēs ierant, cum lēcta parentis
ante diem lacrimās ossa bibēre meās.
ārsit inops frāter meretrīcis captus amōre
mixtaque cum turpī damna pudōre tulit.
factus inops agilī peragit freta caerula rēmō,
quāsque male āmīsit, nunc male quaerit opēs.
mē quoque, quod monuī bene multa fidēliter, ōdit;
hoc mihi lībertās, hoc pia lingua dedit.
et tamquam dēsit, quae mē sine fīne fatīget,
accumulat cūrās fīlia parva meās.
Ultima tū nostrīs accēdis causa querēlīs;
nōn agitur ventō nostra carīna suō.
ecce jacent collō sparsī sine lēge capillī
nec premit articulōs lūcida gemma meōs.
veste tegor vīlī, nūllum est in crīnibus aurum,
nōn Arabum noster dōna capillus habet.
cui colar īnfēlīx aut cui placuisse labōrem?
ille meī cultūs ūnicus auctor abes.
molle meum levibusque cor est violābile tēlīs
et semper causa est, cūr ego semper amem,
sīve ita nāscentī lēgem dīxēre Sorōrēs
nec data sunt vītae fīla sevēra meae,
sīve abeunt studia in mōrēs artisque magistra
ingenium nōbīs molle Thalīa facit.
quid mīrum, sī mē prīmae lānūginis aetās
abstulit atque annī quōs vir amāre potest?
hunc nē prō Cephalō raperēs, Aurōra, timēbam!
(et facerēs, sed tē prīma rapīna tenet!)
hunc sī cōnspiciat, quae cōnspicit omnia, Phoebē,
jussus erit somnōs continuāre Phaōn.
hunc Venus in caelum currū vēxisset eburneō,
sed videt et Mārtī posse placēre suō.
ō nec adhūc juvenis, nec jam puer, ūtilis aetās,
ō decus atque aevī glōria magna tuī,
hūc ades inque sinūs, fōrmōse, relābere nostrōs:
nōn ut amēs ōrō, mē sed amāre sinās!
Scrībimus et lacrimīs oculī rōrantur obortīs;
adspice quam sit in hōc multa litūra locō.
sī tam certus erās hinc īre, modestius īssēs,
et modo dīxissēs "Lesbi puella, valē!"
nōn tēcum lacrimās, nōn ōscula nostra tulistī;
dēnique nōn timuī, quod dolitūra fuī.
nīl dē tē mēcum est, nisi tantum injūria. nec tū,
admoneat quod tē, pignus amantis habēs.
nōn mandāta dedī. neque enim mandāta dedissem
ūlla, nisi ut nōllēs immemor esse meī.
per tibi quī numquam longē discēdit Amōrem
perque novem jūrō, nūmina nostra, deās,
cum mihi nescio quis "fugiunt tua gaudia" dīxit
nec mē flēre diū, nec potuisse loquī;
et lacrimae dēerant oculīs et verba palātō,
adstrictum gelidō frīgore pectus erat.
postquam sē dolor invēnit nec pectora plangī
nec puduit scissīs exululāre comīs,
nōn aliter quam sī nātī pia māter adēmptī
portet ad exstrūctōs corpus ināne rogōs.
gaudet et ē nostrō crēscit maerōre Charaxus
frāter et ante oculōs itque reditque meōs.
utque pudenda meī videātur causa dolōris,
"quid dolet haec? certē fīlia vīvit!" ait.
nōn veniunt in idem pudor atque amor; omne vidēbat
vulgus; eram lacerō pectus aperta sinū.
Tū mihi cūra, Phaōn; tē somnia nostra redūcunt
somnia fōrmōsō candidiōra diē.
illīc tē inveniō, quamvīs regiōnibus absīs;
sed nōn longa satis gaudia somnus habet.
saepe tuōs nostrā cervīce onerāre lacertōs,
saepe tuae videor supposuisse meōs.
ōscula cognōscō, quae tū committere linguā
aptaque cōnsuerās accipere, apta dare.
blandior interdum vērīsque simillima verba
ēloquor et vigilant sēnsibus ōra meīs;
ulteriōra pudet nārrāre, sed omnia fīunt
et juvat et siccae nōn licet esse mihi.
At cum sē Tītān ostendit et omnia sēcum,
tam cito mē somnōs dēstituisse queror;
antra nemusque petō, tamquam nemus antraque prōsint:
cōnscia dēliciīs illa fuēre meīs.
illūc mentis inops, ut quam furiālis Enȳō
attigit, in collō crīne jacente feror.
antra vident oculī scabrō pendentia tōfō,
quae mihi Mygdoniī marmoris īnstar erant:
inveniō silvam, quae saepe cubīlia nōbīs
praebuit et multā tēxit opāca comā.
at nōn inveniō dominum silvaeque meumque.
vīle solum locus est dōs erat ille locī.
cognōvī pressās nōtī mihi caespitis herbās;
dē nostrō curvum pondere grāmen erat.
incubuī tetigīque locum quā parte fuistī;
grāta prius lacrimās combibit herba meās.
quīn etiam rāmī positīs lūgēre videntur
frondibus et nūllae dulce queruntur avēs.
sōla virum nōn ulta piē maestissima māter
concinit Ismarium Daulias āles Ityn.
āles Ityn, Sapphō dēsertōs cantat amōrēs;
hāctenus, ut mediā cētera nocte, silent.
Est nitidus vitrōque magis perlūcidus omnī
fōns sacer; hunc multī nūmen habēre putant.
quem suprā rāmōs expandit aquātica lōtos,
ūna nemus, tenerō caespite terra viret.
hīc ego cum lassōs posuissem flēbilis artūs,
cōnstitit ante oculōs Nāias ūna meōs;
cōnstitit et dīxit: "quoniam nōn ignibus aequīs
ūreris, Ambracia est terra petenda tibi.
Phoebus ab excelsō, quantum patet, adspicit aequor:
Actiacum populī Leucadiumque vocant.
hinc sē Deucaliōn Pyrrhae succēnsus amōre
mīsit, et illaesō corpore pressit aquās.
nec mora, versus amor fūgit lentissima mersī
pectora; Deucaliōn igne levātus erat.
hanc lēgem locus ille tenet. pete prōtinus altam
Leucada nec saxō dēsiluisse timē!"
Ut monuit, cum vōce abiit. ego frīgida surgō
nec lacrimās oculī continuēre meī.
ībimus, ō nymphē, mōnstrātaque saxa petēmus;
sit procul īnsānō victus amōre timor.
quidquid erit, melius quam nunc erit. aura, subītō
et mea nōn magnum corpora pondus habent.
tū quoque, mollis Amor, pinnās suppōne cadentī,
nē sim Leucadiae mortua crīmen aquae.
inde chelyn Phoebō, commūnia mūnera, pōnam,
et sub eā versūs ūnus et alter erunt:
"grāta lyram posuī tibi, Phoebe, poētria Sapphō:
convenit illa mihī, convenit illa tibi."
Cūr tamen Actiacās miseram mē mittis ad ōrās,
cum profugum possīs ipse referre pedem?
tū mihi Leucadiā potes esse salūbrior undā;
et fōrmā et meritīs tū mihi Phoebus eris.
an potes, ō scopulīs undāque ferōcior omnī,
sī moriar, titulum mortis habēre meae?
ā quantō melius tēcum mea pectora jungī,
quam saxīs poterant praecipitanda darī!
haec sunt illa, Phaōn, quae tū laudāre solēbās
vīsaque sunt totiēns ingeniōsa tibi.
nunc vellem fācunda forem! dolor artibus obstat
ingeniumque meīs substitit omne malīs.
nōn mihi respondent veterēs in carmina vīrēs;
plēctra dolōre tacent mūta, dolōre lyra est.
Lesbides aequoreae, nūptūraque nūptaque prōlēs,
Lesbides, Aeoliā nōmina dicta lyrā,
Lesbides, īnfāmem quae mē fēcistis amātae,
dēsinite ad citharās turba venīre meās!
abstulit omne Phaōn, quod vōbīs ante placēbat,
mē miseram! dīxī quam modo paene: "meus."
efficite ut redeat. vātēs quoque vestra redībit.
ingeniō vīrēs ille dat, ille rapit.
Ecquid agō precibus pectusve agreste movētur,
an riget et Zephyrī verba cadūca ferunt?
quī mea verba ferunt, vellem tua vēla referrent;
hoc tē, sī saperēs, lente, decēbat opus.
sīve redīs, puppīque tuae vōtīva parantur
mūnera, quid lacerās pectora nostra morā?
solve ratem! Venus orta marī mare praestat amantī.
aura dabit cursum tū modo solve ratem!
ipse gubernātor residēns in puppe Cupīdō;
ipse dabit tenerā vēla legetque manū.
sīve juvat longē fūgisse Pelasgida Sapphō
(nec tamen inveniēs, cūr ego digna fugī)
hoc saltem miserae crūdēlis epistula dīcat,
ut mihi Leucadiae fāta petantur aquae.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation