Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Horace · Sermones

Book 1, Poem 5

Text kindly provided by Hypotactic

Ēgressum magnā mē accēpit Arīcia Rōmā
hospitiō modicō; rhētor comes Hēliodōrus,
Graecōrum longē doctissimus; inde Forum Appī
differtum nautīs caupōnibus atque malignīs.
hoc iter ignāvī dīvīsimus, altius ac nōs
praecīnctīs ūnum: minus est gravis Appia tardīs.
hīc ego propter aquam, quod erat dēterrima, ventrī
indīcō bellum, cēnantīs haud animō aequō
exspectāns comitēs. jam nox indūcere terrīs
umbrās et caelō diffundere signa parābat:
tum puerī nautīs, puerīs convīcia nautae
ingerere: ‘hūc adpelle'; ‘trecentōs īnseris'; ‘ōhē,
jam satis est.' dum aes exigitur, dum mūla ligātur,
tōta abit hōra. malī culicēs rānaeque palūstrēs
āvertunt somnōs; absentem cantat amīcam
multā prōlūtus vappā nauta atque viātor
certātim; tandem fessus dormīre viātor
incipit ac missae pāstum retinācula mūlae
nauta piger saxō religat stertitque supīnus.
jamque diēs aderat, nīl cum prōcēdere lintrem
sentīmus, dōnec cerebrōsus prōsilit ūnus
ac mūlae nautaeque caput lumbōsque salignō
fuste dolat: quārtā vix dēmum expōnimur hōrā.
ōra manūsque tuā lavimus, Fērōnia, lymphā.
mīlia tum prānsī tria rēpimus atque subīmus
inpositum saxīs lātē candentibus Ānxur.
hūc ventūrus erat Maecēnās optimus atque
Coccējus, missī magnīs dē rēbus uterque
lēgātī, āversōs solitī conpōnere amīcōs.
hīc oculīs ego nigra meīs collȳria lippus
inlinere. intereā Maecēnās advenit atque
Coccējus Capitōque simul Fontējus, ad unguem
factus homō, Antōnī, nōn ut magis alter, amīcus.
Fundōs Aufidiō Luscō praetōre libenter
linquimus, īnsānī rīdentēs praemia scrībae,
praetextam et lātum clāvum prūnaeque vatillum.
in Māmurrārum lassī deinde urbe manēmus,
Mūrēnā praebente domum, Capitōne culīnam.
postera lūx oritur multō grātissima; namque
Plōtius et Varius Sinuessae Vergiliusque
occurrunt, animae, quālīs neque candidiōrēs
terra tulit neque quīs mē sit dēvīnctior alter.
ō quī conplexūs et gaudia quanta fuērunt.
nīl ego contulerim jūcundō sānus amīcō.
proxima Campānō pontī quae vīllula, tēctum
praebuit et parochī, quae dēbent, ligna salemque.
hinc mūlī Capuae clītellās tempore pōnunt.
lūsum it Maecēnās, dormītum ego Vergiliusque;
namque pilā lippīs inimīcum et lūdere crūdīs.
hinc nōs Coccēī recipit plēnissima vīlla,
quae super est Caudī caupōnās. nunc mihi paucīs
Sarmentī scurrae pugnam Messīque Cicirrī,
Mūsa, velim memorēs et quō patre nātus uterque
contulerit lītīs. Messī clārum genus Oscī;
Sarmentī domina exstat: ab hīs majōribus ortī
ad pugnam vēnēre. prior Sarmentus ‘equī tē
esse ferī similem dīcō.' rīdēmus, et ipse
Messius ‘accipiō,' caput et movet. ‘ō tua cornū
nī foret exsectō frōns,' inquit, ‘quid facerēs, cum
sīc mutilus minitāris?' at illī foeda cicātrīx
saetōsam laevī frontem turpāverat ōris.
Campānum in morbum, in faciem permulta jocātus,
pāstōrem saltāret utī Cyclōpa rogābat:
nīl illī lārvā aut tragicīs opus esse cothurnīs.
multa Cicirrus ad haec: dōnāsset jamne catēnam
ex vōtō Laribus, quaerēbat; scrība quod esset,
nīlō dēterius dominae jūs esse; rogābat
dēnique, cūr umquam fūgisset, cui satis ūna
farris lībra foret, gracilī sīc tamque pusillō.
prōrsus jūcundē cēnam prōdūcimus illam.
tendimus hinc rēctā Beneventum, ubi sēdulus hospes
paene macrōs ārsit dum turdōs versat in ignī.
nam vaga per veterem dīlāpsō flamma culīnam
Volcānō summum properābat lambere tēctum.
convīvās avidōs cēnam servōsque timentīs
tum rapere atque omnīs restinguere velle vidērēs.
incipit ex illō montīs Āpūlia nōtōs
ostentāre mihī, quōs torret Atābulus et quōs
numquam ērepsēmus, nisi nōs vīcīna Trivīcī
vīlla recēpisset lacrimōsō nōn sine fūmō,
ūdōs cum foliīs rāmōs ūrente camīnō.
hīc ego mendācem stultissimus usque puellam
ad mediam noctem exspectō; somnus tamen aufert
intentum venerī; tum inmundō somnia vīsū
nocturnam vestem maculant ventremque supīnum.
quattuor hinc rapimur vīgintī et mīlia raedīs,
mānsūrī oppidulō, quod versū dīcere nōn est,
signīs perfacile est: vēnit vīlissima rērum
hīc aqua, sed pānis longē pulcherrimus, ultrā
callidus ut soleat umerīs portāre viātor.
nam Canusī lapidōsus, aquae nōn dītior urnā:
quī locus ā fortī Diomēde est conditus ōlim.
flentibus hinc Varius discēdit maestus amīcīs.
inde Rubōs fessī pervēnimus, utpote longum
carpentēs iter et factum corruptius imbrī.
postera tempestās melior, via pejor ad usque
Bārī moenia piscōsī; dein Gnātia Lymphīs
īrātīs exstrūcta dedit rīsūsque jocōsque,
dum flammā sine tūra liquēscere līmine sacrō
persuādēre cupit. crēdat Jūdaeus Apella,
nōn ego; namque deōs didicī sēcūrum agere aevom
nec, sīquid mīrī faciat nātūra, deōs id
trīstīs ex altō caelī dēmittere tēctō.
Brundisium longae fīnis chartaeque viaeque est.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation