Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Horace · Sermones

Book 1, Poem 2

Text kindly provided by Hypotactic

Ambūbājārum collēgia, pharmacopōlae,
mendīcī, mīmae, balatrōnēs, hoc genus omne
maestum ac sollicitum est cantōris morte Tigellī.
quippe benignus erat. contrā hic, nē prōdigus esse
dīcātur metuēns, inopī dare nōlit amīcō,
frīgus quō dūramque famem prōpellere possit.
hunc sī percontēris, avī cūr atque parentis
praeclāram ingrātā stringat malus ingluviē rem,
omnia conductīs coemēns obsōnia nummīs,
sordidus atque animī quod parvī nōlit habērī,
respondet. laudātur ab hīs, culpātur ab illīs.
Fūfidius vappae fāmam timet ac nebulōnis
[dīves agrīs, dīves positīs in fēnore nummīs]:
quīnās hic capitī mercēdēs exsecat atque
quantō perditior quisque est, tantō ācrius urget;
nōmina sectātur modo sūmptā veste virīlī
sub patribus dūrīs tīrōnum. ‘maxime' quis nōn
‘Juppiter' exclāmat simul atque audīvit? ‘at in sē
prō quaestū sūmptum facit hic?' vix crēdere possīs,
quam sibi nōn sit amīcus, ita ut pater ille, Terentī
fābula quem miserum gnātō vīxisse fugātō
indūcit, nōn sē pejus cruciāverit atque hic.
sīquis nunc quaerat ‘quō rēs haec pertinet?' illūc:
dum vītant stultī vitia, in contrāria currunt.
Maltīnus tunicīs dēmissīs ambulat, est quī
inguen ad obscaenum subductīs usque; facētus
pāstillōs Rūfillus olet, Gargōnius hircum:
nīl medium est. sunt quī nōlint tetigisse nisi illās
quārum subsūtā tālōs tegat īnstita veste,
contrā alius nūllam nisi olentī in fornice stantem.
quīdam nōtus homō cum exīret fornice, ‘macte
virtūte ēsto' inquit sententia dīa Catōnis;
‘nam simul ac vēnās īnflāvit taetra libīdō,
hūc juvenēs aequom est dēscendere, nōn aliēnās
permolere uxōrēs.' ‘nōlim laudārier' inquit
‘sīc mē' mīrātor cunnī Cupiennius albī.
audīre est operae pretium, prōcēdere rēctē
quī moechīs nōn voltis, ut omnī parte labōrent
utque illīs multō corrupta dolōre voluptās
atque haec rāra cadat dūra inter saepe perīcla.
hic sē praecipitem tēctō dedit, ille flagellīs
ad mortem caesus, fugiēns hic dēcidit ācrem
praedōnum in turbam, dedit hic prō corpore nummōs,
hunc permīnxērunt cālōnēs; quīn etiam illud
accidit, ut cuidam testīs caudamque salācem
dēmeterent ferrō. ‘jūre' omnēs: Galba negābat.
tūtior at quantō merx est in classe secundā,
lībertīnārum dīcō: Sallustius in quās
nōn minus īnsānit quam quī moechātur. at hic sī,
quā rēs, quā ratiō suādēret quāque modestē
mūnificō esse licet, vellet bonus atque benignus
esse, daret quantum satis esset nec sibi damnō
dēdecorīque foret. vērum hōc sē amplectitur ūnō,
hoc amat et laudat: ‘mātrōnam nūllam ego tangō',
ut quondam Marsaeus, amātor Orīginis ille,
quī patrium mīmae dōnat fundumque laremque,
‘nīl fuerit mī' inquit ‘cum uxōribus umquam aliēnīs.'
vērum est cum mīmīs, est cum meretrīcibus, unde
fāma malum gravius quam rēs trahit. an tibi abundē
persōnam satis est, nōn illud, quidquid ubīque
officit, ēvītāre? bonam dēperdere fāmam,
rem patris oblīmāre malum est ubicumque. quid inter
est in mātrōnā, ancillā peccēsne togātā?
Villius in Faustā Sullae gener, hōc miser ūnō
nōmine dēceptus, poenās dedit usque superque
quam satis est, pugnīs caesus ferrōque petītus,
exclūsus fore, cum Longārēnūs foret intus.
huic sī muttōnīs verbīs mala tanta videntī
dīceret haec animus ‘quid vīs tibi? numquid ego ā tē
magnō prōgnātum dēposcō cōnsule cunnum
vēlātumque stolā, mea cum conferbuit īra?'
quid respondēret? ‘magnō patre nāta puella est.'
at quantō meliōra monet pugnantiaque istīs
dīves opis nātūra suae, tū sī modo rēctē
dispēnsāre velīs ac nōn fugienda petendīs
inmiscēre. tuō vitiō rērumne labōrēs,
nīl rēferre putās? quārē, nē paeniteat tē,
dēsine mātrōnās sectārier, unde labōris
plūs haurīre malī est quam ex rē dēcerpere frūctūs.
nec magis huic, inter niveōs viridīsque lapillōs
sit licet, hoc, Cērinthe, tuum tenerum est femur aut crūs
rēctius, atque etiam melius persaepe togātae.
adde hūc, quod mercem sine fūcīs gestat, apertē
quod vēnāle habet ostendit nec, sīquid honestī est,
jactat habetque palam, quaerit, quō turpia cēlet.
rēgibus hic mōs est, ubi equōs mercantur: opertōs
īnspiciunt, nē sī faciēs, ut saepe, decōra
mollī fulta pede est, ēmptōrem indūcat hiantem,
quod pulcrae clūnēs, breve quod caput, ardua cervīx.
hoc illī rēctē: nē corporis optima Lynceī
contemplēre oculīs, Hypsaeā caecior illa,
quae mala sunt, spectēs. ‘ō crūs, ō bracchia.' vērum
dēpūgis, nāsūta, brevī latere ac pede longō est.
mātrōnae praeter faciem nīl cernere possīs,
cētera, nī Catia est, dēmissā veste tegentis.
sī interdicta petēs, vāllō circumdata nam tē
hoc facit īnsānum, multae tibi tum officient rēs,
cūstōdēs, lectīca, ciniflōnēs, parasītae,
ad tālōs stola dēmissa et circumdata palla,
plūrima, quae invideant pūrē adpārēre tibī rem.
altera, nīl obstat: Cōīs tibi paene vidēre est
ut nūdam, nē crūre malō, nē sit pede turpī;
mētīrī possīs oculō latus. an tibi māvīs
īnsidiās fierī pretiumque āvellier ante
quam mercem ostendī? leporem vēnātor ut altā
in nive sectētur, positum sīc tangere nōlit,
cantat et adpōnit ‘meus est amor huic similis; nam
trānsvolat in mediō posita et fugientia captat.'
hīscine versiculīs spērās tibi posse dolōrēs
atque aestūs cūrāsque gravīs ē pectore pellī?
nōnne, cupīdinibus statuat nātūra modum quem,
quid lātūra sibī, quid sit dolitūra negātum,
quaerere plūs prōdest et ināne abscindere soldō?
num, tibi cum faucīs ūrit sitis, aurea quaeris
pōcula? num ēsuriēns fastīdīs omnia praeter
pāvōnem rhombumque? tument tibi cum inguina, num, sī
ancilla aut verna est praestō puer, impetus in quem
continuō fīat. mālīs tentīgine rumpī?
nōn ego; namque parābilem amō venerem facilemque.
illam ‘post paulō' ‘sed plūris' ‘sī exierit vir'
Gallīs, hanc Philodēmus ait sibi, quae neque magnō
stet pretiō neque cūnctētur cum est jussa venīre.
candida rēctaque sit, munda hāctenus, ut neque longa
nec magis alba velit quam dat nātūra vidērī.
haec ubi supposuit dextrō corpus mihi laevom,
Īlia et Ēgeria est; dō nōmen quodlibet illī.
nec vereor, nē, dum futuō, vir rūre recurrat,
jānua frangātur, lātret canis, undique magnō
pulsa domus strepitū resonet, vēpallida lectō
dēsiliat mulier, miseram sē cōnscia clāmet,
crūribus haec metuat, dōtī dēprēnsa, egomet mī.
discīnctā tunicā fugiendum est et pede nūdō,
nē nummī pereant aut pūga aut dēnique fāma.
dēprēndī miserum est: Fabiō vel jūdice vincam.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation