At enim in praeturae petitione prior renuntiatus est Servius. Pergitisne vos tamquam ex syngrapha agere cum populo ut, quem locum semel honoris cuipiam dederit, eundem in reliquis[1] honoribus debeat? Quod enim fretum, quem[2] Euripum tot motus, tantas, tam varias habere putatis[3] agitationes commutationesque fluctuum[4], quantas perturbationes et quantos aestus habet ratio comitiorum? Dies intermissus aut[5] nox interposita saepe perturbat omnia, et totam opinionem parva non numquam commutat aura rumoris[6]. Saepe etiam sine ulla aperta causa fit[7] aliud atque existimaris, ut non numquam ita factum esse etiam populus admiretur, quasi vero non ipse fecerit[8].
Nihil est incertius volgo, nihil obscurius voluntate hominum, nihil fallacius ratione tota comitiorum. Quis L. Philippum summo ingenio, opera[9], gratia, nobilitate a M. Herennio superari posse arbitratus est? quis Q. Catulum humanitate, sapientia, integritate antecellentem a Cn. Mallio? quis M. Scaurum, hominem gravissimum, civem egregium, fortissimum senatorem, a Q. Maximo? Non modo horum nihil ita fore putatum est sed, ne cum esset factum quidem, qua re ita factum esset intellegi potuit. Nam, ut tempestates saepe certo aliquo caeli signo commoventur, saepe improviso nulla ex certa ratione obscura aliqua ex causa concitantur[10], sic in hac comitiorum tempestate populari saepe intellegas quo signo commota sit, saepe ita obscura causa est[11] ut casu[12] excitata esse[13] videatur.