Septimius, Claudī, nīmīrum intellegit ūnus,
quantī mē faciās; nam cum rogat et prece cōgit,
scīlicet ut tibi sē laudāre et trādere cōner,
dignum mente domōque legentis honesta Nerōnis,
mūnere cum fungī propiōris cēnset amīcī,
quid possim videt ac nōvit mē valdius ipsō.
Multa quidem dīxī cūr excūsātus abīrem,
sed timuī mea nē fīnxisse minōra putārer,
dissimulātor opis propriae, mihi commodus ūnī.
Sīc ego, majōris fugiēns opprobria culpae,
frontis ad urbānae dēscendī praemia. Quodsī
dēpositum laudās ob amīcī jussa pudōrem,
scrībe tuī gregis hunc et fortem crēde bonumque.