Vortumnum Jānumque, liber, spectāre vidēris,
scīlicet ut prōstēs Sosiōrum pūmice mundus.
Ōdistī clāvīs et grāta sigilla pudīcō,
paucīs ostendī gemis et commūnia laudās,
nōn ita nūtrītus. Fuge quō dēscendere gestīs;
nōn erit ēmissō reditus tibi: ‘Quid miser ēgī?
Quid voluī?’ dīcēs, ubi quid tē laeserit; et scīs
in breve tē cōgī, cum plēnus languet amātor.
Quodsī nōn odiō peccantis dēsipit augur,
cārus eris Rōmae dōnec tē dēserat aetās;
contrectātus ubī manibus sordēscere volgī
coeperis, aut tineās pāscēs taciturnus inertīs
aut fugiēs Uticam aut vīnctus mittēris Ilerdam.
Rīdēbit monitor nōn exaudītus, ut ille
quī male pārentem in rūpēs prōtrūsit asellum
īrātus; quis enim invītum servāre labōret?
Hoc quoque tē manet, ut puerōs elementa docentem
occupet extrēmīs in vīcīs balba senectūs.
Cum tibi sōl tepidus plūrīs admōverit aurīs,
mē lībertīnō nātum patre et in tenuī rē
majōrēs pinnās nīdō extendisse loquēris,
ut quantum generī dēmās, virtūtibus addās;
mē prīmīs urbis bellī placuisse domīque,
corporis exiguī, praecānum, sōlibus aptum,
īrāscī celerem, tamen ut plācābilis essem.
Forte meum sī quis tē percontābitur aevum,
mē quater ūndēnōs sciat implēvisse Decembrīs
collēgam Lepidum quō dūxit Lollius annō.