Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Horace · Epistulae

Book 1, Poem 18

Text kindly provided by Hypotactic

Sī bene tē nōvī, metuēs, līberrime Lollī,
scurrantis speciem praebēre, professus amīcum.
Ut mātrōna meretrīcī dispār erit atque
discolor, īnfīdō scurrae distābit amīcus.
Est huic dīversum vitiō vitium prope majus,
asperitās agrestis et inconcinna gravisque,
quae sē commendat tōnsā cute, dentibus ātrīs,
dum volt lībertās dīcī mera vēraque virtūs.
Virtūs est medium vitiōrum et utrimque reductum.
Alter in obsequium plūs aequō prōnus et īmī
dērīsor lectī sīc nūtum dīvitis horret,
sīc iterat vōcēs et verba cadentia tollit,
ut puerum saevō crēdās dictāta magistrō
reddere vel partīs mīmum tractāre secundās;
alter rixātur dē lānā saepe caprīnā,
prōpugnat nūgīs armātus: ‘Scīlicet, ut nōn
sit mihi prīma fidēs et, vērē quod placet, ut nōn
ācriter ēlātrem? Pretium aetās altera sordet.’
Ambigitur quid enim? Castor sciat an Docilis plūs,
Brundisium Minucī melius via dūcat an Appī.
Quem damnōsa Venus, quem praeceps ālea nūdat,
glōria quem suprā vīrēs et vestit et unguit,
quem tenet argentī sitis inportūna famēsque,
quem paupertātis pudor et fuga, dīves amīcus,
saepe decem vitiīs īnstrūctior, ōdit et horret,
aut, sī nōn ōdit, regit ac velutī pia māter
plūs quam sē sapere et virtūtibus esse priōrem
volt et ait prope vēra: ‘Meae (contendere nōlī)
stultitiam patiuntur opēs; tibi parvola rēs est;
arta decet sānum comitem toga; dēsine mēcum
certāre.’ Eutrapelus cuicumque nocēre volēbat
vestīmenta dabat pretiōsa; beātus enim jam
cum pulchrīs tunicīs sūmet nova cōnsilia et spēs,
dormiet in lūcem, scortō postpōnet honestum
officium, nummōs aliēnōs pāscet, ad īmum
Thraex erit aut holitōris aget mercēde caballum.
Arcānum neque tū scrūtāberis illius umquam,
commissumque tegēs et vīnō tortus et īrā;
nec tua laudābis studia aut aliēna reprēndēs,
nec, cum vēnārī volet ille, poēmata pangēs.
Grātia sīc frātrum geminōrum, Amphīonis atque
Zēthī dissiluit, dōnec suspecta sevērō
conticuit lyra. Frāternīs cessisse putātur
mōribus Amphīōn; tū cēde potentis amīcī
lēnibus imperiīs, quotiēnsque ēdūcet in agrōs
Aetōlīs onerāta plagīs jūmenta canēsque,
surge et inhūmānae senium dēpōne Camēnae,
cēnēs ut pariter pulmenta labōribus ēmpta;
Rōmānīs sollemne virīs opus, ūtile fāmae
vītaeque et membrīs, praesertim cum valeās et
vel cursū superāre canem vel vīribus aprum
possīs. Adde, virīlia quod speciōsius arma
nōn est quī tractet; scīs quō clāmōre corōnae
proelia sustineās campestria. Dēnique saevam
mīlitiam puer et Cantabrica bella tulistī
sub duce quī templīs Parthōrum signa refīgit
nunc et, sī quid abest, Italīs adjūdicat armīs.
Ac nē tē retrahās et inexcūsābilis absīs,
quamvīs nīl extrā numerum fēcisse modumque
cūrās, interdum nūgāris rūre paternō:
partītur lintrēs exercitus, Actia pugna
tē duce per puerōs hostīlī mōre refertur;
adversārius est frāter, lacus Hadria, dōnec
alterutrum vēlōx Victōria fronde corōnet.
Cōnsentīre suīs studiīs quī crēdiderit tē,
fautor utrōque tuum laudābit pollice lūdum.
Prōtinus ut moneam, sī quid monitōris egēs tū,
quid dē quōque virō et cui dīcās, saepe vidētō.
Percontātōrem fugitō; nam garrulus īdem est,
nec retinent patulae commissa fidēliter aurēs,
et semel ēmissum volat inrevocābile verbum.
Nōn ancilla tuum jecur ulceret ūlla puerve
intrā marmoreum venerandī līmen amīcī,
nē dominus puerī pulchrī cāraeve puellae
mūnere tē parvō beet aut incommodus angat.
Quālem commendēs, etiam atque etiam aspice, nē mox
incutiant aliēna tibī peccāta pudōrem.
Fallimur et quondam nōn dignum trādimus; ergō
quem sua culpa premet, dēceptus omitte tuērī,
ut penitus nōtum, sī temptent crīmina, servēs
tūtērisque tuō fīdentem praesidiō; quī
dente Theōnīnō cum circumrōditur, ecquid
ad tē post paulō ventūra perīcula sentīs?
Nam tua rēs agitur, pariēs cum proximus ārdet,
et neglēcta solent incendia sūmere vīrēs.
Dulcia inexpertīs cultūra potentis amīcī;
expertus metuit. Tū, dum tua nāvis in altō est,
hoc age, nē mūtāta retrōrsum tē ferat aura.
Ōdērunt hilarem trīstēs trīstemque jocōsī,
sēdātum celerēs, agilem nāvumque remissī;
ōdērunt porrēcta negantem pōcula, quamvīs
nocturnōs jūrēs tē formīdāre tepōrēs;
dēme superciliō nūbem; plērumque modestus
occupat obscūrī speciem, taciturnus acerbī.
Inter cūncta legēs et percontābere doctōs,
quā ratiōne queās trādūcere lēniter aevum,
num tē semper inops agitet vexetque cupīdō,
num pavor et rērum mediocriter ūtilium spēs,
virtūtem doctrīna paret nātūrane dōnet,
quid minuat cūrās, quid tē tibi reddat amīcum,
quid pūrē tanquillet, honōs an dulce lucellum,
an sēcrētum iter et fallentis sēmita vītae.
Mē quotiēns reficit gelidus Digentia rīvus,
quem Mandēla bibit, rūgōsus frīgore pāgus
quid sentīre putās, quid crēdis, amīce, precārī?
‘Sit mihi quod nunc est, etiam minus, et mihi vīvam
quod superest aevī, sī quid superesse volunt dī;
sit bona librōrum et prōvīsae frūgis in annum
cōpia, neu fluitem dubiae spē pendulus hōrae.’
Sed satis est ōrāre Jovem quae pōnit et aufert;
det vītam, det opēs; aequum mī animum ipse parābō.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation