Vīlice silvārum et mihi mē reddentis agellī,
quem tū fastīdīs habitātum quīnque focīs et
quīnque bonōs solitum Variam dīmittere patrēs,
certēmus spīnās animōne ego fortius an tū
ēvellās agrō, et melior sit Horātius an rēs.
Mē quamvīs Lamiae pietās et cūra morātur,
frātrem maerentis, raptō dē frātre dolentis
īnsōlābiliter, tamen istūc mēns animusque
fert et amat spatiīs obstantia rumpere claustra.
Rūre ego vīventem, tū dīcis in urbe beātum;
cui placet alterius, sua nīmīrum est odiō sors,
stultus uterque locum inmeritum causātur inīquē;
in culpā est animus, quī sē nōn effugit umquam.
Tū mediastīnus tacitā prece rūra petēbās,
nunc urbem et lūdōs et balnea vīlicus optās;
mē cōnstāre mihī scīs et discēdere trīstem,
quandōcumque trahunt invīsa negōtia Rōmam.
Nōn eadem mīrāmur; eō disconvenit inter
mēque et tē; nam quae dēserta et inhospita tesqua
crēdis, amoena vocat mēcum quī sentit, et ōdit
quae tē pulchra putās. Fornix tibi et ūncta popīna
incutiunt urbis dēsīderium, videō, et quod
angulus iste feret piper et tūs ōcius ūvā,
nec vīcīna subest vīnum praebēre taberna
quae possit tibi, nec meretrīx tībīcina, cujus
ad strepitum saliās terrae gravis; et tamen urgēs
jamprīdem nōn tācta ligōnibus arva bovemque
disjūnctum cūrās et strictīs frondibus explēs;
addit opus pigrō rīvus, sī dēcidit imber,
multā mōle docendus aprīcō parcere prātō.
Nunc age, quid nostrum concentum dīvidat, audī.
Quem tenuēs decuēre togae nitidīque capillī,
quem scīs immūnem Cinarae placuisse rapācī,
quem bibulum liquidī mediā dē lūce Falernī,
cēna brevis juvat et prope rīvum somnus in herbā;
nec lūsisse pudet, sed nōn incīdere lūdum.
Nōn istīc oblīquō oculō mea commoda quisquam
līmat, nōn odiō obscūrō morsūque venēnat;
rīdent vīcīnī glaebās et saxa moventem.
Cum servīs urbāna diāria rōdere māvīs;
hōrum tū in numerum vōtō ruis, invidet ūsum
lignōrum et pecoris tibi cālō argūtus et hortī.
Optat ephippia bōs piger, optat arāre caballus;
quam scit uterque, libēns, cēnsēbō, exerceat artem.