Traiano divinos honores datis ad senatum et quidem accuratissimis litteris postulavit et cunctis volentibus meruit, ita ut senatus multa, quae Hadrianus non postulaverat, in honorem Traiani sponte decerneret.
cum ad senatum scriberet, veniam petiit, quod de imperio suo iudicium senatui non dedisset, salutatus scilicet praepropere a militibus imperator, quod esse
res publica sine imperatore non posset, cum triumphum ei senatus, qui Traiano debitus erat, detulisset, recusavit ipse atque imaginem Traiani curru triumphali vexit, ut optimus imperator ne post mortem
quidem triumphi amitteret dignitatem, patris patriae nomen delatum sibi statim et iterum postea distulit,
Audito dein tumultu Sarmatarum et Roxolanorum
praemissis exercitibus Moesiam petiit. Marcium Turbonem post Mauretaniam [6] praefecturae infulis ornatum Pannoniae Daciaeque ad tempus praefecit.
cum rege Roxolanorum, qui de inminutis stipendiis querebatur, cognito negotio pacem composuit.