Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
P. Ovidius Naso · Metamorphoses

Book 8

Text kindly provided by Hypotactic

Jam nitidum retegente diem noctisque fugante
tempora Lūciferō cadit Eurus, et ūmida surgunt
nūbila: dant placidī cursum redeuntibus Austrī
Aeacidīs Cephalōque; quibus fēlīciter āctī
ante exspectātum portūs tenuēre petītōs.
intereā Mīnōs Lelegēia lītora vastat
praetemptatque suī vīrēs Māvortis in urbe
Alcathoī, quam Nīsus habet, cui splendidus ostrō
inter honōrātōs mediōque in vertice cānōs
crīnis inhaerēbat, magnī fīdūcia rēgnī.
Sexta resurgēbant orientis cornua lūnae,
et pendēbat adhūc bellī fortūna, diūque
inter utrumque volat dubiīs Victōria pennīs.
rēgia turris erat vōcālibus addita mūrīs,
in quibus aurātam prōlēs Lētōia fertur
dēposuisse lyram: saxō sonus ejus inhaesit.
saepe illūc solita est ascendere fīlia Nīsī
et petere exiguō resonantia saxa lapillō,
tum cum pāx esset; bellō quoque saepe solēbat
spectāre ex illā rigidī certāmina Mārtis,
jamque morā bellī procerum quoque nōmina nōrat
armaque equōsque habitūsque Cydōnēāsque pharetrās;
nōverat ante aliōs faciem ducis Eurōpaeī,
plūs etiam, quam nōsse sat est: hāc jūdice Mīnōs,
seu caput abdiderat cristātā casside pennīs,
in galeā fōrmōsus erat; seu sūmpserat aere
fulgentem clipeum, clipeum sūmpsisse decēbat;
torserat adductīs hastīlia lenta lacertīs:
laudābat virgō jūnctam cum vīribus artem;
inpositō calamō patulōs sinuāverat arcūs:
sīc Phoebum sūmptīs jūrābat stāre sagittīs;
cum vērō faciem dēmptō nūdāverat aere
purpureusque albī strātīs īnsignia pictīs
terga premēbat equī spūmantiaque ōra regēbat,
vix sua, vix sānae virgō Nīsēia compos
mentis erat: fēlīx jaculum, quod tangeret ille,
quaeque manū premeret, fēlīcia frēna vocābat.
impetus est illī, liceat modo, ferre per agmen
virgineōs hostīle gradūs, est impetus illī
turribus ē summīs in Cnōsia mittere corpus
castra vel aerātās hostī reclūdere portās,
vel sīquid Mīnōs aliud velit. utque sedēbat
candida Dictaeī spectāns tentōria rēgis,
'laeter,' ait 'doleamne gerī lacrimābile bellum,
in dubiō est; doleō, quod Mīnōs hostis amantī est.
sed nisi bella forent, numquam mihi cognitus esset!
mē tamen acceptā poterat dēpōnere bellum
obside: mē comitem, mē pācis pignus habēret.
sī quae tē peperit, tālis, pulcherrime rēgum,
quālis es ipse, fuit, meritō deus ārsit in illā.
ō ego ter fēlīx, sī pennīs lāpsa per aurās
Cnōsiacī possem castrīs īnsistere rēgis
fassaque mē flammāsque meās, quā dōte, rogārem,
vellet emī, tantum patriās nē posceret arcēs!
nam pereant potius spērāta cubīlia, quam sim
prōditiōne potēns! quamvīs saepe ūtile vincī
victōris placidī fēcit clēmentia victīs.
jūsta gerit certē prō nātō bella perēmptō:
et causāque valet causamque tenentibus armīs.
at, puto, vincēmur; quī sī manet exitus urbem,
cūr suus haec illī reseret mea moenia Māvors
et nōn noster amor? melius sine caede morāque
inpēnsāque suī poterit superāre cruōris.
nōn metuam certē, nē quis tua pectora, Mīnōs,
vulneret inprūdēns: quis enim tam dūrus, ut in tē
dērigere inmītem nōn īnscius audeat hastam?
coepta placent, et stat sententia trādere mēcum
dōtālem patriam fīnemque inpōnere bellō;
vērum velle parum est! aditūs custōdia servat,
claustraque portārum genitor tenet: hunc ego sōlum
īnfēlīx timeō, sōlus mea vōta morātur.
dī facerent, sine patre forem! sibi quisque profectō
est deus: ignāvīs precibus Fortūna repugnat.
altera jamdūdum succēnsa cupīdine tantō
perdere gaudēret, quodcumque obstāret amōrī.
et cūr ūlla foret mē fortior? īre per ignēs
et gladiōs ausim; nec in hōc tamen ignibus ūllīs
aut gladiīs opus est, opus est mihi crīne paternō.
ille mihi est aurō pretiōsior, illa beātam
purpura mē vōtīque meī factūra potentem.'
Tālia dīcentī cūrārum maxima nūtrīx
nox intervēnit, tenebrīsque audācia crēvit.
prīma quiēs aderat, quā cūrīs fessa diurnīs
pectora somnus habet: thalamōs taciturna paternōs
intrat et (heu facinus!) fātālī nāta parentem
crīne suum spoliat praedāque potīta nefandā
per mediōs hostēs (meritī fīdūcia tanta est)
pervenit ad rēgem; quem sīc adfāta paventem est:
'suāsit amor facinus: prōlēs ego rēgia Nīsī
Scylla tibī trādō patriaeque meōsque penātēs;
praemia nūlla petō nisi tē: cape pignus amōris
purpureum crīnem nec mē nunc trādere crīnem,
sed patrium tibi crēde caput!' scelerātaque dextrā
mūnera porrēxit; Mīnōs porrēcta refūgit
turbātusque novī respondit imāgine factī:
'dī tē summoveant, ō nostrī īnfāmia saeclī,
orbe suō, tellūsque tibī pontusque negētur!
certē ego nōn patiar Jovis incūnābula, Crētēn,
quī meus est orbis, tantum contingere mōnstrum.'
Dīxit, et ut lēgēs captīs jūstissimus auctor
hostibus inposuit, classis retinācula solvī
jussit et aerātās impellī rēmige puppēs.
Scylla fretō postquam dēductās nāre carīnās
nec praestāre ducem sceleris sibi praemia vīdit,
cōnsūmptīs precibus violentam trānsit in īram
intendēnsque manūs passīs furibunda capillīs
'quō fugis' exclāmat 'meritōrum auctōre relictā,
ō patriae praelāte meae, praelāte parentī?
quō fugis, inmītis, cujus victōria nostrum
et scelus et meritum est? nec tē data mūnera, nec tē
noster amor mōvit, nec quod spēs omnis in ūnum
tē mea congesta est? nam quō dēserta revertar?
in patriam? superāta jacet! sed finge manēre:
prōditiōne meā clausa est mihi! patris ad ōra?
quem tibi dōnāvī? cīvēs ōdēre merentem,
fīnitimī exemplum metuunt: expōnimur orbae
terrārum, nōbīs ut Crētē sōla pateret.
hāc quoque sī prohibēs et nōs, ingrāte, relinquis,
nōn genetrīx Eurōpa tibi est, sed inhospita Syrtis,
Armeniae tigrēs austrōque agitāta Charybdis.
Nec Jove tū nātus, nec māter imāgine taurī
ducta tua est: generis falsa est ea fābula! vērus,
[et ferus et captus nūllīus amōre juvencae]
quī tē prōgenuit, taurus fuit. exige poenās,
Nīse pater! gaudēte malīs, modo prōdita, nostrīs,
moenia! nam, fateor, meruī et sum digna perīre.
sed tamen ex illīs aliquis, quōs impia laesī,
mē perimat! cūr, quī vīcistī crīmine nostrō,
īnsequeris crīmen? scelus hoc patriaeque patrīque est,
officium tibi sit! tē vērē conjuge digna est,
quae torvum lignō dēcēpit adultera taurum
discordemque uterō fētum tulit. ecquid ad aurēs
perveniunt mea dicta tuās, an inānia ventī
verba ferunt īdemque tuās, ingrāte, carīnās?
jam jam Pāsiphaēn nōn est mīrābile taurum
praeposuisse tibī: tū plūs feritātis habēbās.
mē miseram! properāre jubet! dīvulsaque rēmīs
unda sonat, mēcumque simul mea terra recēdit.
nīl agis, ō frūstrā meritōrum oblīte meōrum:
īnsequar invītum puppimque amplexa recurvam
per freta longa trahar.' Vix dīxerat, īnsilit undīs
cōnsequiturque ratēs faciente cupīdine vīrēs
Cnōsiacaeque haeret comes invidiōsa carīnae.
quam pater ut vīdit (nam jam pendēbat in aurā
et modo factus erat fulvīs haliaeetus ālīs),
ībat, ut haerentem rōstrō lacerāret aduncō;
illa metū puppim dīmīsit, et aura cadentem
sustinuisse levis, nē tangeret aequora, vīsa est.
plūma subit palmīs: in avem mūtāta vocātur
Cīris et ā tōnsō est hoc nōmen adepta capillō.
Vōta Jovī Mīnōs taurōrum corpora centum
solvit, ut ēgressus ratibus Cūrētida terram
contigit, et spoliīs decorāta est rēgia fīxīs.
crēverat obprobrium generis, foedumque patēbat
mātris adulterium mōnstrī novitāte bifōrmis;
dēstinat hunc Mīnōs thalamō removēre pudōrem
multiplicīque domō caecīsque inclūdere tēctīs.
Daedalus ingeniō fabrae celeberrimus artis
pōnit opus turbatque notās et lūmina flexum
dūcit in errōrem variārum ambāge viārum.
nōn secus ac liquidīs Phrygiīs Maeandros in arvīs
lūdit et ambiguō lāpsū refluitque fluitque
occurrēnsque sibī ventūrās aspicit undās
et nunc ad fontēs, nunc ad mare versus apertum
incertās exercet aquās: ita Daedalus implet
innumerās errōre viās vixque ipse revertī
ad līmen potuit: tanta est fallācia tēctī.
Quō postquam geminam taurī juvenisque figūram
clausit, et Actaeō bis pāstum sanguine mōnstrum
tertia sors annīs domuit repetīta novēnīs,
utque ope virgineā nūllīs iterāta priōrum
jānua difficilis fīlō est inventa relēctō,
prōtinus Aegīdēs raptā Mīnōide Dīam
vēla dedit comitemque suam crūdēlis in illō
lītore dēstituit; dēsertae et multa querentī
amplexūs et opem Līber tulit, utque perennī
sīdere clāra foret, sūmptam dē fronte corōnam
inmīsit caelō: tenuēs volat illa per aurās
dumque volat, gemmae nitidōs vertuntur in ignēs
cōnsistuntque locō speciē remanente corōnae,
quī medius Nixīque genū est Anguemque tenentis.
Daedalus intereā Crētēn longumque perōsus
exilium tāctusque locī nātālis amōre
clausus erat pelagō. 'terrās licet' inquit 'et undās
obstruat: et caelum certē patet; ībimus illāc:
omnia possideat, nōn possidet āera Mīnōs.'
dīxit et ignōtās animum dīmittit in artēs
nātūramque novat. nam pōnit in ōrdine pennās
ā minimā coeptās, longam breviōre sequentī,
ut clīvō crēvisse putēs: sīc rūstica quondam
fistula disparibus paulātim surgit avēnīs;
tum līnō mediās et cērīs alligat īmās
atque ita conpositās parvō curvāmine flectit,
ut vērās imitētur avēs. puer Īcarus ūnā
stābat et, ignārus sua sē tractāre perīcla,
ōre renīdentī modo, quās vaga mōverat aura,
captābat plūmās, flāvam modo pollice cēram
mollībat lūsūque suō mīrābile patris
impediēbat opus. postquam manus ultima coeptō
inposita est, geminās opifex lībrāvit in ālās
ipse suum corpus mōtāque pependit in aurā;
īnstruit et nātum 'mediō' que 'ut līmite currās,
Īcare,' ait 'moneō, nē, sī dēmissior ībis,
unda gravet pennās, sī celsior, ignis adūrat:
inter utrumque volā. nec tē spectāre Boōtēn
aut Helicēn jubeō strictumque Ōrīonis ēnsem:
mē duce carpe viam!' pariter praecepta volandī
trādit et ignōtās umerīs accommodat ālās.
inter opus monitūsque genae maduēre senīlēs,
et patriae tremuēre manūs; dedit ōscula nātō
nōn iterum repetenda suō pennīsque levātus
ante volat comitīque timet, velut āles, ab altō
quae teneram prōlem prōdūxit in āera nīdō,
hortāturque sequī damnōsāsque ērudit artēs
et movet ipse suās et nātī respicit ālās.
hōs aliquis tremulā dum captat harundine piscēs,
aut pāstor baculō stīvāve innīxus arātor
vīdit et obstipuit, quīque aethera carpere possent,
crēdidit esse deōs. et jam Jūnōnia laevā
parte Samos (fuerant Dēlosque Parosque relictae)
dextra Lebinthos erat fēcundaque melle Calymnē,
cum puer audācī coepit gaudēre volātū
dēseruitque ducem caelīque cupīdine tractus
altius ēgit iter. rapidī vīcīnia sōlis
mollit odōrātās, pennārum vincula, cērās;
tābuerant cērae: nūdōs quatit ille lacertōs,
rēmigiōque carēns nōn ūllās percipit aurās,
ōraque caeruleā patrium clāmantia nōmen
excipiuntur aquā, quae nōmen trāxit ab illō.
at pater īnfēlīx, nec jam pater, 'Īcare,' dīxit,
'Īcare,' dīxit 'ubi es? quā tē regiōne requīram?'
'Īcare' dīcēbat: pennās aspexit in undīs
dēvōvitque suās artēs corpusque sepulcrō
condidit, et tellūs ā nōmine dicta sepultī.
Hunc miserī tumulō pōnentem corpora nātī
garrula līmōsō prōspexit ab ēlice perdīx
et plausit pennīs testātaque gaudia cantū est,
ūnica tunc volucris nec vīsa priōribus annīs,
factaque nūper avis longum tibi, Daedale, crīmen.
namque huic trādiderat, fātōrum ignāra, docendam
prōgeniem germāna suam, nātālibus āctīs
bis puerum sēnīs, animī ad praecepta capācis;
ille etiam mediō spīnās in pisce notātās
trāxit in exemplum ferrōque incīdit acūtō
perpetuōs dentēs et serrae repperit ūsum;
prīmus et ex ūnō duo ferrea bracchia nōdō
vīnxit, ut aequālī spatiō distantibus illīs
altera pars stāret, pars altera dūceret orbem.
Daedalus invīdit sacrāque ex arce Minervae
praecipitem mīsit, lāpsum mentītus; at illum,
quae favet ingeniīs, excēpit Pallas avemque
reddidit et mediō vēlāvit in āere pennīs,
sed vigor ingeniī quondam vēlōcis in ālās
inque pedēs abiit; nōmen, quod et ante, remānsit.
nōn tamen haec altē volucris sua corpora tollit,
nec facit in rāmīs altōque cacūmine nīdōs:
propter humum volitat pōnitque in saepibus ōva
antīquīque memor metuit sublīmia cāsūs.
Jamque fatīgātum tellūs Aetnaea tenēbat
Daedalon, et sūmptīs prō supplice Cōcalus armīs
mītis habēbātur; jam lāmentābile Athēnae
pendere dēsierant Thēsēā laude tribūtum:
templa corōnantur, bellātrīcemque Minervam
cum Jove dīsque vocant aliīs, quōs sanguine vōtō
mūneribusque datīs et acerrīs tūris honōrant;
sparserat Argolicās nōmen vaga fāma per urbēs
Thēseos, et populī, quōs dīves Achāia cēpit,
hujus opem magnīs inplōrāvēre perīclīs,
hujus opem Calydōn, quamvīs Meleagron habēret,
sollicitā supplex petiit prece: causa petendī
sūs erat, īnfēstae famulus vindexque Diānae.
Oenea namque ferunt plēnī successibus annī
prīmitiās frūgum Cererī, sua vīna Lyaeō,
Palladiōs flāvae laticēs lībāsse Minervae;
coeptus ab agricolīs superōs pervēnit ad omnēs
ambitiōsus honor: sōlās sine tūre relictās
praeteritae cessāsse ferunt Lātōidos ārās.
tangit et īra deōs. 'at nōn inpūne ferēmus,
quaeque inhonōrātae, nōn et dīcēmur inultae'
inquit, et Oenēōs ultōrem sprēta per agrōs
mīsit aprum, quantō majōrēs herbida taurōs
nōn habet Ēpīros, sed habent Sicula arva minōrēs:
sanguine et igne micant oculī, riget horrida cervīx,
et saetae similēs rigidīs hastīlibus horrent:
fervida cum raucō lātōs strīdōre per armōs
spūma fluit, dentēs aequantur dentibus Indīs,
fulmen ab ōre venit, frondēs afflātibus ārdent.
is modo crēscentēs segetēs prōculcat in herbā,
nunc mātūra metit flētūrī vōta colōnī
et Cererem in spīcīs intercipit: ārea frūstrā
et frūstrā exspectant prōmissās horrea messēs.
sternuntur gravidī longō cum palmite fētūs
bācaque cum rāmīs semper frondentis olīvae.
saevit et in pecudēs: nōn hās pāstorve canisve,
nōn armenta trucēs possunt dēfendere taurī.
diffugiunt populī nec sē nisi moenibus urbis
esse putant tūtōs, dōnec Meleagros et ūnā
lēcta manus juvenum coiēre cupīdine laudis:
Tyndaridae geminī, praestantēs caestibus alter,
alter equō, prīmaeque ratis mōlītor Iāsōn,
et cum Pīrithoō, fēlīx concordia, Thēseus,
et duo Thestiadae prōlēsque Apharēia, Lynceus
et vēlōx Īdās, et jam nōn fēmina Caeneus,
Leucippusque ferōx jaculōque īnsignis Acastus
Hippothousque Dryāsque et crētus Amyntore Phoenīx
Actoridaeque parēs et missus ab Ēlide Phȳleus.
nec Telamōn aberat magnīque creātor Achillis
cumque Pherētiadē et Hyantēō Iolāō
inpiger Eurytiōn et cursū invictus Echīōn
Nāryciusque Lelex Panopeusque Hyleusque ferōxque
Hippasus et prīmīs etiamnum Nestor in annīs,
et quōs Hippocoōn antīquīs mīsit Amȳclīs,
Pēnelopaeque socer cum Parrhasiō Ancaeō,
Ampycidēsque sagāx et adhūc ā conjuge tūtus
Oeclīdēs nemorisque decus Tegeaea Lycaeī:
rāsilis huic summam mordēbat fībula vestem,
crīnis erat simplex, nōdum conlēctus in ūnum,
ex umerō pendēns resonābat eburnea laevō
tēlōrum cūstōs, arcum quoque laeva tenēbat;
tālis erat cultū, faciēs, quam dīcere vērē
virgineam in puerō, puerīlem in virgine possīs.
hanc pariter vīdit, pariter Calydōnius hērōs
optāvit renuente deō flammāsque latentēs
hausit et 'ō fēlīx, sīquem dignābitur' inquit
'ista virum!' nec plūra sinit tempusque pudorque
dīcere: majus opus magnī certāminis urguet.
Silva frequēns trabibus, quam nūlla cecīderat aetās,
incipit ā plānō dēvexaque prōspicit arva:
quō postquam vēnēre virī, pars rētia tendunt,
vincula pars adimunt canibus, pars pressa sequuntur
signa pedum, cupiuntque suum reperīre perīclum.
concava vallis erat, quō sē dēmittere rīvī
adsuerant pluviālis aquae; tenet īma lacūnae
lenta salix ulvaeque levēs juncīque palūstrēs
vīminaque et longā parvae sub harundine cannae:
hinc aper excītus mediōs violentus in hostēs
fertur, ut excussīs ēlīsī nūbibus ignēs.
sternitur incursū nemus, et prōpulsa fragōrem
silva dat: exclāmant juvenēs praetentaque fortī
tēla tenent dextrā lātō vibrantia ferrō.
ille ruit spargitque canēs, ut quisque furentī
obstat, et oblīquō lātrantēs dissipat ictū.
cuspis Echīoniō prīmum contorta lacertō
vāna fuit truncōque dedit leve vulnus acernō;
proxima, sī nimiīs mittentis vīribus ūsa
nōn foret, in tergō vīsa est haesūra petītō:
longius it; auctor tēlī Pagasaeus Iāsōn.
'Phoebe,' ait Ampycidēs, 'sī tē coluīque colōque,
dā mihi, quod petitur, certō contingere tēlō!'
quā potuit, precibus deus adnuit: ictus ab illō est,
sed sine vulnere aper: ferrum Dīāna volantī
abstulerat jaculō; lignum sine acūmine vēnit.
īra ferī mōta est, nec fulmine lēnius ārsit:
ēmicat ex oculīs, spīrat quoque pectore flamma,
utque volat mōlēs adductō concita nervō,
cum petit aut mūrōs aut plēnās mīlite turrēs,
in juvenēs certō sīc impete vulnificus sūs
fertur et Hippalmon Pelagōnaque, dextra tuentēs
cornua, prōsternit: sociī rapuēre jacentēs;
at nōn lētiferōs effūgit Enaesimus ictūs
Hippocoonte satus: trepidantem et terga parantem
vertere succīsō līquērunt poplite nervī.
forsitan et Pylius citrā Trojāna perīsset
tempora, sed sūmptō positā cōnāmine ab hastā
arboris īnsiluit, quae stābat proxima, rāmīs
dēspexitque, locō tūtus, quem fūgerat, hostem.
dentibus ille ferōx in quernō stīpite trītīs
inminet exitiō fīdēnsque recentibus armīs
Eurytidae magnī rōstrō femur hausit aduncō.
at geminī, nōndum caelestia sīdera, frātrēs,
ambō cōnspicuī, nive candidiōribus ambō
vectābantur equīs, ambō vibrāta per aurās
hastārum tremulō quatiēbant spīcula mōtū.
vulnera fēcissent, nisi saetiger inter opācās
nec jaculīs īsset nec equō loca pervia silvās.
persequitur Telamōn studiōque incautus eundī
prōnus ab arboreā cecidit rādīce retentus.
dum levat hunc Pēleus, celerem Tegeaea sagittam
inposuit nervō sinuātōque expulit arcū:
fīxa sub aure ferī summum dēstrīnxit harundō
corpus et exiguō rubefēcit sanguine saetās;
nec tamen illa suī successū laetior ictūs
quam Meleagros erat: prīmus vīdisse putātur
et prīmus sociīs vīsum ostendisse cruōrem
et 'meritum' dīxisse 'ferēs virtūtis honōrem.'
ērubuēre virī sēque exhortantur et addunt
cum clāmōre animōs jaciuntque sine ōrdine tēla:
turba nocet jactīs et, quōs petit, impedit ictūs.
ecce furēns contrā sua fāta bipennifer Arcas
'discite, fēmineīs quid tēla virīlia praestent,
ō juvenēs, operīque meō concēdite!' dīxit.
'ipsa suīs licet hunc Lātōnia prōtegat armīs,
invītā tamen hunc perimet mea dextra Diānā.'
tālia magniloquō tumidus memorāverat ōre
ancipitemque manū tollēns utrāque secūrim
īnstiterat digitīs prīmōs suspēnsus in artūs:
occupat audentem, quāque est via proxima lētō,
summa ferus geminōs dērēxit ad inguina dentēs.
concidit Ancaeus glomerātaque sanguine multō
vīscera lāpsa fluunt: madefacta est terra cruōre.
ībat in adversum prōlēs Ixīonis hostem
Pīrithous validā quatiēns vēnābula dextrā;
cui 'procul' Aegīdēs 'ō mē mihi cārior' inquit
'pars animae cōnsiste meae! licet ēminus esse
fortibus: Ancaeō nocuit temerāria virtūs.'
dīxit et aerātā torsit grave cuspide cornum;
quō bene lībrātō vōtīque potente futūrō
obstitit aesculeā frondōsus ab arbore rāmus.
mīsit et Aesonidēs jaculum: quod cāsus ab illō
vertit in inmeritī fātum lātrantis et inter
īlia conjectum tellūre per īlia fīxum est.
at manus Oenīdae variat, missīsque duābus
hasta prior terrā, mediō stetit altera tergō.
nec mora, dum saevit, dum corpora versat in orbem
strīdentemque novō spūmam cum sanguine fundit,
vulneris auctor adest hostemque inrītat ad īram
splendidaque adversōs vēnābula condit in armōs.
gaudia testantur sociī clāmōre secundō
victrīcemque petunt dextrae conjungere dextram
inmānemque ferum multā tellūre jacentem
mīrantēs spectant neque adhūc contingere tūtum
esse putant, sed tēla tamen sua quisque cruentat.
Ipse pede inpositō caput exitiābile pressit
atque ita 'sūme meī spolium, Nōnācria, jūris,'
dīxit 'et in partem veniat mea glōria tēcum.'
prōtinus exuviās rigidīs horrentia saetīs
terga dat et magnīs īnsignia dentibus ōra.
illī laetitiae est cum mūnere mūneris auctor;
invīdēre aliī, tōtōque erat agmine murmur.
ē quibus ingentī tendentēs bracchia vōce
'pōne age nec titulōs intercipe, fēmina, nostrōs,'
Thestiadae clāmant, 'nec tē fīdūcia fōrmae
dēcipiat, nē sit longē tibi captus amōre
auctor,' et huic adimunt mūnus, jūs mūneris illī.
nōn tulit et tumidā frendēns Māvortius īrā
'discite, raptōrēs aliēnī' dīxit 'honōris,
facta minīs quantum distent,' hausitque nefandō
pectora Plexippī nīl tāle timentia ferrō.
Toxea, quid faciat, dubium pariterque volentem
ulcīscī frātrem frāternaque fāta timentem
haud patitur dubitāre diū calidumque priōrī
caede recalfēcit cōnsortī sanguine tēlum.
Dōna deum templīs nātō victōre ferēbat,
cum videt exstīnctōs frātrēs Althaea referrī.
quae plangōre datō maestīs clāmōribus urbem
inplet et aurātīs mūtāvit vestibus ātrās;
at simul est auctor necis ēditus, excidit omnis
lūctus et ā lacrimīs in poenae versus amōrem est.
Stīpes erat, quem, cum partūs ēnīxa jacēret
Thestias, in flammam triplicēs posuēre sorōrēs
stāminaque inpressō fātālia pollice nentēs
'tempora' dīxērunt 'eadem lignōque tibīque,
ō modo nāte, damus.' quō postquam carmine dictō
excessēre deae, flagrantem māter ab igne
ēripuit rāmum sparsitque liquentibus undīs.
ille diū fuerat penetrālibus abditus īmīs
servātusque tuōs, juvenis, servāverat annōs.
prōtulit hunc genetrīx taedāsque et fragmina pōnī
imperat et positīs inimīcōs admovet ignēs.
tum cōnāta quater flammīs inpōnere rāmum
coepta quater tenuit: pugnant māterque sororque,
et dīversa trahunt ūnum duo nōmina pectus.
saepe metū sceleris pallēbant ōra futūrī,
saepe suum fervēns oculīs dabat īra rubōrem,
et modo nescio quid similis crūdēle minantī
vultus erat, modo quem miserērī crēdere possēs;
cumque ferus lacrimās animī siccāverat ārdor,
inveniēbantur lacrimae tamen, utque carīna,
quam ventus ventōque rapit contrārius aestus,
vim geminam sentit pāretque incerta duōbus,
Thestias haud aliter dubiīs affectibus errat
inque vicēs pōnit positamque resuscitat īram.
incipit esse tamen melior germāna parente
et cōnsanguineās ut sanguine lēniat umbrās,
inpietāte pia est. nam postquam pestifer ignis
convaluit, 'rogus iste cremet mea vīscera' dīxit,
utque manū dīrā lignum fātāle tenēbat,
ante sepulcrālēs īnfēlīx adstitit ārās
'poenārum' que 'deae triplicēs, furiālibus,' inquit
'Eumenides, sacrīs vultūs advertite vestrōs!
ulcīscor faciōque nefās; mors morte pianda est,
in scelus addendum scelus est, in fūnera fūnus:
per coacervātōs pereat domus inpia lūctūs!
an fēlīx Oeneus nātō victōre fruētur,
Thestius orbus erit? melius lūgēbitis ambō.
vōs modo, frāternī mānēs animaeque recentēs,
officium sentīte meum magnōque parātās
accipite īnferiās, uterī mala pignora nostrī!
ei mihi! quō rapior? frātrēs, ignōscite mātrī!
dēficiunt ad coepta manūs: meruisse fatēmur
illum, cūr pereat; mortis mihi displicet auctor.
ergō inpūne feret vīvusque et victor et ipsō
successū tumidus rēgnum Calydōnis habēbit,
vōs cinis exiguus gelidaeque jacēbitis umbrae?
haud equidem patiar: pereat scelerātus et ille
spemque patris rēgnumque trahat patriaeque ruīnam!
mēns ubi māterna est? ubi sunt pia jūra parentum
et quōs sustinuī bis mēnsum quīnque labōrēs?
ō utinam prīmīs ārsissēs ignibus īnfāns,
idque ego passa forem! vīxistī mūnere nostrō;
nunc meritō moriēre tuō! cape praemia factī
bisque datam, prīmum partū, mox stīpite raptō,
redde animam vel mē frāternīs adde sepulcrīs!
et cupiō et nequeō. quid agam? modo vulnera frātrum
ante oculōs mihi sunt et tantae caedis imāgō,
nunc animum pietās māternaque nōmina frangunt.
mē miseram! male vincētis, sed vincite, frātrēs,
dummodo, quae dederō vōbīs, sōlācia vōsque
ipsa sequar!' dīxit dextrāque āversa trementī
fūnereum torrem mediōs conjēcit in ignēs:
aut dedit aut vīsus gemitūs est ipse dedisse
stīpes, ut invītīs conrēptus ab ignibus ārsit.
Īnscius atque absēns flammā Meleagros ab illā
ūritur et caecīs torrērī vīscera sentit
ignibus ac magnōs superat virtūte dolōrēs.
quod tamen ignāvō cadat et sine sanguine lētō,
maeret et Ancaeī fēlīcia vulnera dīcit
grandaevumque patrem frātrēsque piāsque sorōrēs
cum gemitū sociamque torī vocat ōre suprēmō,
forsitan et mātrem. crēscunt ignisque dolorque
languēscuntque iterum; simul est exstīnctus uterque,
inque levēs abiit paulātim spīritus aurās
paulātim cānā prūnam vēlante favīllā.
Alta jacet Calydōn: lūgent juvenēsque senēsque,
vulgusque procerēsque gemunt, scissaeque capillōs
planguntur mātrēs Calydōnides Euēnīnae;
pulvere cānitiem genitor vultūsque senīlēs
foedat humī fūsūs spatiōsumque increpat aevum.
nam dē mātre manus dīrī sibi cōnscia factī
exēgit poenās āctō per vīscera ferrō.
nōn mihi sī centum deus ōra sonantia linguīs
ingeniumque capāx tōtumque Helicōna dedisset,
trīstia persequerer miserārum vōta sorōrum.
inmemorēs decoris līventia pectora tundunt,
dumque manet corpus, corpus refoventque foventque,
ōscula dant ipsī, positō dant ōscula lectō.
post cinerem cinerēs haustōs ad pectora pressant
adfūsaeque jacent tumulō signātaque saxō
nōmina conplexae lacrimās in nōmina fundunt.
quās Parthāoniae tandem Lātōnia clāde
exsatiāta domūs praeter Gorgēnque nurumque
nōbilis Alcmēnae nātīs in corpore pennīs
adlevat et longās per bracchia porrigit ālās
corneaque ōra facit versāsque per āera mittit.
Intereā Thēseus sociātī parte labōris
fūnctus Erecthēās Trītōnidos ībat ad arcēs.
clausit iter fēcitque morās Achelōus euntī
imbre tumēns: 'succēde meīs,' ait 'inclite, tēctīs,
Cecropidē, nec tē committe rapācibus undīs:
ferre trabēs solidās oblīquaque volvere magnō
murmure saxa solent. vīdī contermina rīpae
cum gregibus stabula alta trahī; nec fortibus illīc
prōfuit armentīs nec equīs vēlōcibus esse.
multa quoque hic torrēns nivibus dē monte solūtīs
corpora turbineō juvenālia vertice mersit.
tūtior est requiēs, solitō dum flūmina currant
līmite, dum tenuēs capiat suus alveus undās.'
adnuit Aegīdēs 'ūtor,' que 'Achelōe, domōque
cōnsiliōque tuō' respondit; et ūsus utrōque est.
pūmice multicavō nec lēvibus ātria tōphīs
strūcta subit: mollī tellūs erat ūmida muscō,
summa lacūnābant alternō mūrice conchae.
jamque duās lūcis partēs Hyperīone mēnsō
discubuēre torīs Thēseus comitēsque labōrum,
hāc Ixīonidēs, illā Troezēnius hērōs
parte Lelex, rārīs jam sparsus tempora cānīs,
quōsque aliōs parilī fuerat dignātus honōre
Amnis Acarnānum, laetissimus hospite tantō.
prōtinus adpositās nūdae vestīgia nymphae
īnstrūxēre epulīs mēnsās dapibusque remōtīs
in gemmā posuēre merum. tum maximus hērōs,
aequora prōspiciēns oculīs subjecta, 'quis' inquit
'ille locus?' (digitōque ostendit) 'et īnsula nōmen
quod gerit illa, docē, quamquam nōn ūna vidētur!'
Amnis ad haec 'nōn est' inquit 'quod cernitis ūnum:
quīnque jacent terrae; spatium discrīmina fallit.
quōque minus sprētae factum mīrēre Diānae,
nāides hae fuerant, quae cum bis quīnque juvencōs
mactāssent rūrisque deōs ad sacra vocāssent,
inmemorēs nostrī fēstās dūxēre chorēās.
intumuī, quantusque feror, cum plūrimus umquam,
tantus eram, pariterque animīs inmānis et undīs
ā silvīs silvās et ab arvīs arva revellī
cumque locō nymphās, memorēs tum dēnique nostrī,
in freta prōvolvī. flūctus nosterque marisque
continuam dīdūxit humum partēsque resolvit
in totidem, mediīs quot cernis Echīnadas undīs.
ut tamen ipse vidēs, procul, ēn procul ūna recessit
īnsula, grāta mihī; Perimēlēn nāvita dīcit:
huic ego virgineum dīlēctae nōmen adēmī;
quod pater Hippodamās aegrē tulit inque profundum
prōpulit ē scopulō peritūrae corpora nātae.
excēpī nantemque ferēns "ō proxima mundī
rēgna vagae" dīxī "sortīte, Tridentifer, undae,
adfer opem, mersaeque, precor, feritāte paternā
dā, Neptūne, locum, vel sit locus ipsa licēbit!"
dum loquor, amplexa est artūs nova terra natantēs
et gravis incrēvit mūtātīs īnsula membrīs.'
Amnis ab hīs tacuit. factum mīrābile cūnctōs
mōverat: inrīdet crēdentēs, utque deōrum
sprētor erat mentisque ferōx, Ixīone nātus
'ficta refers nimiumque putās, Achelōe, potentēs
esse deōs,' dīxit 'sī dant adimuntque figūrās.'
obstipuēre omnēs nec tālia dicta probārunt,
ante omnēsque Lelex animō mātūrus et aevō,
sīc ait: 'inmēnsa est fīnemque potentia caelī
nōn habet, et quicquid superī voluēre, perāctum est,
quōque minus dubitēs, tiliae contermina quercus
collibus est Phrygiīs mediō circumdata mūrō;
ipse locum vīdī; nam mē Pelopēia Pittheus
mīsit in arva suō quondam rēgnāta parentī.
haud procul hinc stāgnum est, tellūs habitābilis ōlim,
nunc celebrēs mergīs fulicīsque palūstribus undae;
Juppiter hūc speciē mortālī cumque parente
vēnit Atlantiadēs positīs cādūcifer ālīs.
mīlle domōs adiēre locum requiemque petentēs,
mīlle domōs clausēre serae; tamen ūna recēpit,
parva quidem, stipulīs et cannā tēcta palūstrī,
sed pia Baucis anus parilīque aetāte Philēmōn
illā sunt annīs jūnctī juvenālibus, illā
cōnsenuēre casā paupertātemque fatendō
effēcēre levem nec inīquā mente ferendō;
nec rēfert, dominōs illīc famulōsne requīrās:
tōta domus duo sunt, īdem pārentque jubentque.
ergō ubi caelicolae parvōs tetigēre penātēs
summissōque humilēs intrārunt vertice postēs,
membra senex positō jussit relevāre sedīlī;
cui superinjēcit textum rude sēdula Baucis
inque focō tepidum cinerem dimōvit et ignēs
suscitat hesternōs foliīsque et cortice siccō
nūtrit et ad flammās animā prōdūcit anīlī
multifidāsque facēs rāmāliaque ārida tēctō
dētulit et minuit parvōque admōvit aēnō,
quodque suus conjūnx riguō conlēgerat hortō,
truncat holus foliīs; furcā levat ille bicornī
sordida terga suis nigrō pendentia tignō
servātōque diū resecat dē tergore partem
exiguam sectamque domat ferventibus undīs.
intereā mediās fallunt sermōnibus hōrās
concutiuntque torum dē mollī flūminis ulvā
inpositum lectō spondā pedibusque salignīs.
vestibus hunc vēlant, quās nōn nisi tempore fēstō
sternere cōnsuerant, sed et haec vīlisque vetusque
vestis erat, lectō nōn indignanda salignō.
adcubuēre deī. mēnsam succīncta tremēnsque
pōnit anus, mēnsae sed erat pēs tertius inpār:
testa parem fēcit; quae postquam subdita clīvum
sustulit, aequātam mentae tersēre virentēs.
pōnitur hīc bicolor sincērae bāca Minervae
conditaque in liquidā corna autumnālia faece
intibaque et rādīx et lactis massa coāctī
ōvaque nōn ācrī leviter versāta favīllā,
omnia fictilibus. post haec caelātus eōdem
sistitur argentō crātēr fabricātaque fāgō
pōcula, quā cava sunt, flāventibus inlita cērīs;
parva mora est, epulāsque focī mīsēre calentēs,
nec longae rūrsus referuntur vīna senectae
dantque locum mēnsīs paulum sēducta secundīs:
hīc nux, hīc mixta est rūgōsīs cārica palmīs
prūnaque et in patulīs redolentia māla canistrīs
et dē purpureīs conlēctae vītibus ūvae,
candidus in mediō favus est; super omnia vultūs
accessēre bonī nec iners pauperque voluntās.
'Intereā totiēns haustum crātēra replērī
sponte suā per sēque vident succrēscere vīnā:
attonitī novitāte pavent manibusque supīnīs
concipiunt Baucisque precēs timidusque Philēmōn
et veniam dapibus nūllīsque parātibus ōrant.
ūnicus ānser erat, minimae cūstōdia vīllae:
quem dīs hospitibus dominī mactāre parābant;
ille celer pennā tardōs aetāte fatīgat
ēlūditque diū tandemque est vīsus ad ipsōs
cōnfūgisse deōs: superī vetuēre necārī
"dī" que "sumus, meritāsque luet vīcīnia poenās
inpia" dīxērunt; "vōbīs inmūnibus hujus
esse malī dabitur; modo vestra relinquite tēcta
ac nostrōs comitāte gradūs et in ardua montis
īte simul!" pārent ambō baculīsque levātī
nītuntur longō vestīgia pōnere clīvō.
tantum aberant summō, quantum semel īre sagitta
missa potest: flexēre oculōs et mersa palūde
cētera prōspiciunt, tantum sua tēcta manēre,
dumque ea mīrantur, dum dēflent fāta suōrum,
illa vetus dominīs etiam casa parva duōbus
vertitur in templum: furcās subiēre columnae,
strāmina flāvēscunt aurātaque tēcta videntur
caelātaeque forēs adopertaque marmore tellūs.
tālia tum placidō Sāturnius ēdidit ōre:
"dīcite, jūste senex et fēmina conjuge jūstō
digna, quid optētis." cum Baucide pauca locūtus
jūdicium superīs aperit commūne Philēmōn:
"esse sacerdōtēs dēlūbraque vestra tuērī
poscimus, et quoniam concordēs ēgimus annōs,
auferat hōra duōs eadem, nec conjugis umquam
busta meae videam, neu sim tumulandus ab illā."
vōta fidēs sequitur: templī tūtēla fuēre,
dōnec vīta data est; annīs aevōque solūtī
ante gradūs sacrōs cum stārent forte locīque
nārrārent cāsūs, frondēre Philēmona Baucis,
Baucida cōnspexit senior frondēre Philēmōn.
jamque super geminōs crēscente cacūmine vultūs
mūtua, dum licuit, reddēbant dicta "valē" que
"ō conjūnx" dīxēre simul, simul abdita tēxit
ōra frutex: ostendit adhūc Thȳnēius illīc
incola dē geminō vīcīnōs corpore truncōs.
haec mihi nōn vānī (neque erat, cūr fallere vellent)
nārrāvēre senēs; equidem pendentia vīdī
serta super rāmōs pōnēnsque recentia dīxī
"cūra deum dī sint, et, quī coluēre, colantur."'
Dēsierat, cūnctōsque et rēs et mōverat auctor,
Thēsea praecipuē; quem facta audīre volentem
mīra deum innīxus cubitō Calydōnius amnis
tālibus adloquitur: 'sunt, ō fortissime, quōrum
fōrma semel mōta est et in hōc renovāmine mānsit;
sunt, quibus in plūrēs jūs est trānsīre figūrās,
ut tibi, conplexī terram maris incola, Prōteu.
nam modo tē juvenem, modo tē vīdēre leōnem,
nunc violentus aper, nunc, quem tetigisse timērent,
anguis erās, modo tē faciēbant cornua taurum;
saepe lapis poterās, arbor quoque saepe vidērī,
interdum, faciem liquidārum imitātus aquārum,
flūmen erās, interdum undīs contrārius ignis.
'Nec minus Autolycī conjūnx, Erysicthone nāta,
jūris habet: pater hujus erat, quī nūmina dīvum
sperneret et nūllōs ārīs adolēret odōrēs;
ille etiam Cereāle nemus violāsse secūrī
dīcitur et lūcōs ferrō temerāsse vetustōs.
stābat in hīs ingēns annōsō rōbore quercus,
ūna nemus; vittae mediam memorēsque tabellae
sertaque cingēbant, vōtī argūmenta potentum.
saepe sub hāc dryades fēstās dūxēre chorēās,
saepe etiam manibus nexīs ex ōrdine truncī
circuiēre modum, mēnsūraque rōboris ulnās
quīnque ter inplēbat, nec nōn et cētera tantum
silva sub hāc, silvā quantum fuit herba sub omnī.
nōn tamen idcircō ferrum Triopēius illā
abstinuit famulōsque jubet succīdere sacrum
rōbur, et ut jussōs cūnctārī vīdit, ab ūnō
ēdidit haec raptā scelerātus verba secūrī:
"nōn dīlēcta deae sōlum, sed et ipsa licēbit
sit dea, jam tanget frondente cacūmine terram."
dīxit, et oblīquōs dum tēlum lībrat in ictūs,
contremuit gemitumque dedit Dēōia quercus,
et pariter frondēs, pariter pallēscere glandēs
coepēre ac longī pallōrem dūcere rāmī.
cujus ut in truncō fēcit manus inpia vulnus,
haud aliter flūxit discussō cortice sanguis,
quam solet, ante ārās ingēns ubi victima taurus
concidit, abruptā cruor ē cervīce profundī.
obstipuēre omnēs, aliquisque ex omnibus audet
dēterrēre nefās saevamque inhibēre bipennem:
aspicit hunc "mentis" que "piae cape praemia!" dīxit
Thessalus inque virum convertit ab arbore ferrum
dētruncatque caput repetītaque rōbora caedit,
redditus ē mediō sonus est tum rōbore tālis:
"nympha sub hōc ego sum Cererī grātissima lignō,
quae tibi factōrum poenās īnstāre tuōrum
vāticinor moriēns, nostrī sōlācia lētī."
persequitur scelus ille suum, labefactaque tandem
ictibus innumerīs adductaque fūnibus arbor
corruit et multam prōstrāvit pondere silvam.
'Attonitae dryades damnō nemorumque suōque,
omnēs germānae, Cererem cum vestibus ātrīs
maerentēs adeunt poenamque Erysicthonis ōrant.
adnuit hīs capitisque suī pulcherrima mōtū
concussit gravidīs onerātōs messibus agrōs,
mōlīturque genus poenae miserābile, sī nōn
ille suīs esset nūllī miserābilis actīs,
pestiferā lacerāre Famē: quae quātenus ipsī
nōn adeunda deae est (neque enim Cereremque Famemque
fāta coīre sinunt), montānī nūminis ūnam
tālibus agrestem conpellat orēada dictīs:
"est locus extrēmīs Scythiae glaciālis in ōrīs,
trīste solum, sterilis, sine frūge, sine arbore tellūs;
Frīgus iners illīc habitant Pallorque Tremorque
et jejūna Famēs: ea sē in praecordia condat
sacrilegī scelerāta, jubē, nec cōpia rērum
vincat eam superetque meās certāmine vīrēs,
nēve viae spatium tē terreat, accipe currūs,
accipe, quōs frēnīs altē moderēre, dracōnēs!"
et dedit; illa datō subvecta per āera currū
dēvenit in Scythiam: rigidīque cacūmine montis
(Caucason appellant) serpentum colla levāvit
quaesītamque Famem lapidōsō vīdit in agrō
unguibus et rārās vellentem dentibus herbās.
hirtus erat crīnis, cava lūmina, pallor in ōre,
labra incāna sitū, scabrae rūbīgine faucēs,
dūra cutis, per quam spectārī vīscera possent;
ossa sub incurvīs exstābant ārida lumbīs,
ventris erat prō ventre locus; pendēre putārēs
pectus et ā spīnae tantummodo crāte tenērī.
auxerat articulōs maciēs, genuumque tumēbat
orbis, et inmodicō prōdībant tūbere tālī.
'Hanc procul ut vīdit, (neque enim est accēdere juxtā
ausa) refert mandāta deae paulumque morāta,
quamquam aberat longē, quamquam modo vēnerat illūc,
vīsa tamen sēnsisse famem est, retrōque dracōnēs
ēgit in Haemoniam versīs sublīmis habēnīs.
'Dicta Famēs Cereris, quamvīs contrāria semper
illius est operī, peragit perque āera ventō
ad jussam dēlāta domum est, et prōtinus intrat
sacrilegī thalamōs altōque sopōre solūtum
(noctis enim tempus) geminīs amplectitur ulnīs,
sēque virō īnspīrat, faucēsque et pectus et ōra
adflat et in vacuīs spargit jejūnia vēnīs;
fūnctaque mandātō fēcundum dēserit orbem
inque domōs inopēs adsuēta revertitur antra.
'Lēnis adhūc Somnus placidīs Erysicthona pennīs
mulcēbat: petit ille dapēs sub imāgine somnī,
ōraque vāna movet dentemque in dente fatīgat,
exercetque cibō dēlūsum guttur inānī
prōque epulīs tenuēs nēquīquam dēvorat aurās;
ut vērō est expulsa quiēs, furit ārdor edendī
perque avidās faucēs incēnsaque vīscera rēgnat.
nec mora; quod pontus, quod terra, quod ēducat āēr,
poscit et adpositīs queritur jejūnia mēnsīs
inque epulīs epulās quaerit; quodque urbibus esse,
quodque satis poterat populō, nōn sufficit ūnī,
plūsque cupit, quō plūra suam dēmittit in alvum.
utque fretum recipit dē tōtā flūmina terrā
nec satiātur aquīs peregrīnōsque ēbibit amnēs,
utque rapāx ignis nōn umquam alimenta recūsat
innumerāsque facēs cremat et, quō cōpia major
est data, plūra petit turbāque vorācior ipsā est:
sīc epulās omnēs Erysicthonis ōra profānī
accipiunt poscuntque simul. cibus omnis in illō
causa cibī est, semperque locus fit inānis edendō.
'Jamque famē patriās altīque vorāgine ventris
attenuārat opēs, sed inattenuāta manēbat
tum quoque dīra famēs, inplācātaeque vigēbat
flamma gulae. tandem, dēmissō in vīscera cēnsū,
fīlia restābat, nōn illō digna parente.
hanc quoque vēndit inops: dominum generōsa recūsat
et vīcīna suās tendēns super aequora palmās
"ēripe mē dominō, quī raptae praemia nōbīs
virginitātis habēs!" ait: haec Neptūnus habēbat;
quī prece nōn sprētā, quamvīs modo vīsa sequentī
esset erō, fōrmamque novat vultumque virīlem
induit et cultūs piscem capientibus aptōs.
hanc dominus spectāns "ō quī pendentia parvō
aera cibō cēlās, moderātor harundinis," inquit
"sīc mare conpositum, sīc sit tibi piscis in undā
crēdulus et nūllōs, nisi fīxus, sentiat hāmōs:
quae modo cum vīlī turbātīs veste capillīs
lītore in hōc steterat (nam stantem in lītore vīdī),
dīc, ubi sit: neque enim vestīgia longius exstant."
illa deī mūnus bene cēdere sēnsit et ā sē
sē quaerī gaudēns hīs est resecūta rogantem:
"quisquis es, ignōscās; in nūllam lūmina partem
gurgite ab hōc flexī studiōque operātus inhaesī,
quōque minus dubitēs, sīc hās deus aequoris artēs
adjuvet, ut nēmō jamdūdum lītore in istō,
mē tamen exceptō, nec fēmina cōnstitit ūlla."
crēdidit et versō dominus pede pressit harēnam
ēlūsusque abiit: illī sua reddita fōrma est.
ast ubi habēre suam trānsfōrmia corpora sēnsit,
saepe pater dominīs Triopēida trādit, at illa
nunc equa, nunc āles, modo bōs, modo cervus abībat
praebēbatque avidō nōn jūsta alimenta parentī.
vīs tamen illa malī postquam cōnsūmpserat omnem
māteriam dērantque gravī nova pābula morbō,
ipse suōs artūs lacerō dīvellere morsū
coepit et īnfēlīx minuendō corpus alēbat.
'Quid moror externīs? etiam mihi nempe novandī est
corporis, ō juvenis, numerō fīnīta, potestās.
nam modo, quī nunc sum, videor, modo flector in anguem,
armentī modo dux vīrēs in cornua sūmō,
cornua, dum potuī. nunc pars caret altera tēlō
frontis, ut ipse vidēs.' gemitūs sunt verba secūtī.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation