Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Vergil · Eclogues

Book 2

Text kindly provided by Hypotactic

Fōrmōsum pāstor Corydōn ārdēbat Alexin,
dēliciās dominī, nec quid spērāret habēbat.
tantum inter dēnsās, umbrōsa cacūmina, fāgōs
adsiduē veniēbat. ibi haec incondita sōlus
montibus et silvīs studiō jactābat inānī;
'Ō crūdēlis Alexi, nihil mea carmina cūrās?
nīl nostrī miserēre? morī mē dēnique cōgis?
nunc etiam pecudēs umbrās et frīgora captant,
nunc viridēs etiam occultant spīnēta lacertōs,
Thestylis et rapidō fessīs messōribus aestū
ālia serpyllumque herbās contundit olentīs.
at mēcum raucīs, tua dum vestīgia lūstrō,
sōle sub ārdentī resonant arbusta cicādīs.
nōnne fuit satius trīstīs Amaryllidos īrās
atque superba patī fastīdia? nōnne Menalcān,
quamvīs ille niger, quamvīs tū candidus essēs?
ō fōrmōse puer, nimium nē crēde colōrī;
alba ligustra cadunt, vaccīnia nigra leguntur.
Dēspectus tibi sum nec quī sim quaeris, Alexi,
quam dīves pecoris, niveī quam lactis abundāns.
mīlle meae Siculīs errant in montibus agnae;
lac mihi nōn aestāte novum, nōn frīgore dēfit.
cantō quae solitus, sī quandō armenta vocābat,
Amphīōn Dircaeus in Actaeō Aracynthō.
nec sum adeō īnfōrmis; nūper mē in lītore vīdī,
cum placidum ventīs stāret mare. nōn ego Daphnin
jūdice tē metuam, sī numquam fallit imāgō.
Ō tantum libeat mēcum tibi sordida rūra
atque humilīs habitāre casās et fīgere cervōs
haedōrumque gregem viridī compellere hibiscō!
mēcum ūnā in silvīs imitābere Pāna canendō.
Pān prīmum calamōs cērā conjungere plūrīs
īnstituit, Pān cūrat ovīs oviumque magistrōs;
nec tē paeniteat calamō trīvisse labellum.
haec eadem ut scīret, quid nōn faciēbat Amyntās?
est mihi disparibus septem compācta cicūtīs
fistula, Dāmoetās dōnō mihi quam dedit ōlim
et dīxit moriēns: 'tē nunc habet ista secundum';
dīxit Dāmoetās, invīdit stultus Amyntās.
praetereā duo nec tūtā mihi vālle repertī
capreolī sparsīs etiam nunc pellibus albō,
bīna diē siccant ovis ūbera; quōs tibi servō.
jam prīdem ā mē illōs abdūcere Thestylis ōrat;
et faciet, quoniam sordent tibi mūnera nostra.
Hūc ades, ō fōrmōse puer, tibi līlia plēnīs
ecce ferunt Nymphae calathīs; tibi candida Nāis,
pallentīs violās et summa papāvera carpēns,
narcissum et flōrem jungit bene olentis anēthī;
tum casiā atque aliīs intexēns suāvibus herbīs
mollia lūteolā pingit vaccīnia calthā.
ipse ego cāna legam tenerā lānūgine māla
castaneāsque nucēs, mea quās Amaryllis amābat;
addam cērea prūna –honōs erit huic quoque pōmō–
et vōs, ō laurī, carpam et tē, proxime myrte,
sīc positae quoniam suāvīs miscētis odōrēs.
Rūsticus es, Corydōn; nec mūnera cūrat Alexis
nec, sī mūneribus certēs, concēdat Iollās.
heu heu, quid voluī miserō mihi? flōribus Austrum
perditus et liquidīs inmissī fontibus aprōs.
Quem fugis, ā, dēmēns? habitārunt dī quoque silvās
Dardaniusque Paris. Pallas quās condidit arcēs
ipsa colat; nōbīs placeant ante omnia silvae.
torva leaena lupum sequitur, lupus ipse capellam,
flōrentem cytisum sequitur lascīva capella,
tē Corydōn, o Alexi; trahit sua quemque voluptās.
Aspice, arātra jugō referunt suspēnsa juvencī
et sōl crēscentīs dēcēdēns duplicat umbrās.
mē tamen ūrit amor; quis enim modus adsit amōrī?
ā, Corydōn, Corydōn, quae tē dēmentia cēpit!
sēmiputāta tibī frondōsā vītis in ulmō.
quīn tū aliquid saltem potius, quōrum indiget ūsus,
vīminibus mollīque parās dētexere juncō?
inveniēs alium, sī tē hic fastīdit, Alexin.'

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation