Pettī, nihil mē sīcut anteā juvat
scrībere versiculōs amōre percussum gravī,
amōre, quī mē praeter omnīs expetit
mollibus in puerīs aut in puellīs ūrere.
hic tertius December, ex quō dēstitī
Īnachiā furere, silvīs honōrem dēcutit.
heu mē, per Urbem (nam pudet tantī malī)
fābula quanta fuī, convīviōrum et paenitet,
in quīs amantem languor et silentium
arguit et latere petītus īmō spīritus.
‘contrāne lūcrum nīl valēre candidum
pauperis ingenium’ querēbar adplōrāns tibī,
simul calentis inverēcundus deus
fervidiōre merō arcāna prōmorat locō.
‘quodsī meīs inaestuet praecordiīs
lībera bīlis, ut haec ingrāta ventīs dīvidat
fōmenta volnus nīl malum levantia,
dēsinet inparibus certāre submōtus pudor.’
ubi haec sevērus tē palam laudāveram,
jussus abīre domum ferēbar incertō pede
ad nōn amīcōs heu mihī postīs et heu
līmina dūra, quibus lumbōs et īnfrēgī latus.
nunc glōriantis quamlibet mulierculam
vincere mollitiā amor Lyciscī mē tenet;
unde expedīre nōn amīcōrum queant
lībera cōnsilia nec contumēliae gravēs,
sed alius ārdor aut puellae candidae
aut teretis puerī longam renōdantis comam.