Ībis Liburnīs inter alta nāvium,
amīce, prōpugnācula,
parātus omne Caesaris perīculum
subīre, Maecēnās, tuō:
quid nōs, quibus tē vīta sit superstite
jūcunda, sī contrā, gravis?
utrumne jussī persequēmur ōtium
nōn dulce, nī tēcum simul,
an hunc labōrem mente lātūrī, decet
quā ferre nōn mollīs virōs?
ferēmus et tē vel per Alpium juga
inhospitālem et Caucasum
vel occidentis usque ad ultimum sinum
fortī sequēmur pectore.
rogēs, tuum labōre quid juvem meō,
inbellis ac firmus parum?
comes minōre sum futūrus in metū,
quī major absentīs habet:
ut adsidēns inplūmibus pullīs avis
serpentium adlāpsūs timet
magis relictīs, nōn, ut adsit, auxilī
lātūra plūs praesentibus.
libenter hoc et omne mīlitābitur
bellum in tuae spem grātiae,
nōn ut juvencīs inligāta plūribus
arātra nītantur meīs
pecusve Calabrīs ante Sīdus fervidum
Lūcāna mūtet pāscuīs
neque ut supernī vīlla candēns Tusculī
Circaea tangat moenia:
satis superque mē benignitās tua
dītāvit, haud parāverō
quod aut avārus ut Chremēs terrā premam,
discīnctus aut perdam nepōs.