Nihil a me arbitror praeteritum[1], sed aliquid ad extremam partem causae[2] reservatum. Id autem aliquid quid[3] est? te ut plane Deiotaro reconciliet[4] oratio mea. Non enim iam metuo ne illi tu suscenseas; illud vereor ne tibi illum suscensere aliquid suspicere: quod abest longissime, mihi crede, Caesar. Quid enim retineat per te meminit, non quid amiserit; neque se a te multatum arbitratur, sed, cum existimares[5] multis tibi multa esse tribuenda, quo minus a se qui[6] in altera parte fuisset[7] ea sumeres non recusavit.
Etenim si Antiochus Magnus ille, rex Asiae, cum, postea quam[8] a L. Scipione[9] devictus Tauro tenus regnare iussus est[10], omnem[11] hanc Asiam quae est nunc nostra provincia amisisset, dicere est solitus benigne sibi a populo Romano esse factum, quod nimis magna procuratione liberatus modicis regni terminis uteretur, potest multo facilius hoc[12] se Deiotarus consolari. Ille enim furoris multam sustulerat[13], hic erroris. Omnia tu Deiotaro, Caesar, tribuisti, cum et ipsi et filio nomen regium concessisti. Hoc nomine retento atque servato nullum beneficium populi Romani, nullum iudicium de se senatus imminutum putat. Magno animo et erecto est, nec umquam succumbet inimicis, ne fortunae quidem.
Multa se arbitratur et peperisse[14] ante factis et habere in animo atque virtute, quae nullo modo possit amittere. Quae enim fortuna aut quis casus aut quae tanta possit iniuria omnium imperatorum de Deiotaro decreta delere? Ab omnibus est enim is ornatus[15] qui, postea quam in castris esse potuit per aetatem, in Asia, Cappadocia, Ponto, Cilicia, Syria bella gesserunt: senatus vero iudicia de illo tam multa tamque honorifica, quae publicis populi Romani litteris monumentisque consignata sunt, quae umquam vetustas obruet aut quae tanta delebit oblivio? Quid de virtute eius dicam, de magnitudine animi, gravitate, constantia? quae omnes docti atque sapientes summa, quidam etiam bona sola[16] esse dixerunt, eisque non modo ad bene sed etiam ad beate vivendum contentam esse virtutem.