Quoniam igitur, iudices[1], qui oppugnatum[2] M. Fonteium cognostis[3], qui defensum velint, statuite nunc quid vestra aequitas, quid populi Romani dignitas postulet, utrum colonis vestris, negotiatoribus vestris, amicissimis atque antiquissimis sociis et credere et consulere malitis, an eis[4] quibus neque propter iracundiam fidem neque propter infidelitatem honorem habere debetis.
Quid? si maiorem etiam hominum honestissimorum copiam adferam[5] quae huius virtuti atque innocentiae testimonio possit[6] esse, tamenne plus Gallorum consensio valebit quam summa[7] auctoritas[8] omnium[9]? Cum Galliae Fonteius praeesset, scitis, iudices, maximos populi Romani exercitus in duabus Hispaniis clarissimosque imperatores fuisse. Quam multi equites Romani, quam multi tribuni militum, quales et quot et quotiens legati ad eos exierunt [10]! Exercitus praeterea Cn. Pompei maximus atque ornatissimus hiemavit in Gallia M. Fonteio imperante. Satisne vobis multos, satis idoneos testis et conscios[11] videtur ipsa fortuna esse voluisse earum rerum quae M. Fonteio praetore gererentur in Gallia? Quem ex tanto hominum numero testem in hac causa producere potestis? quis est ex eo numero qui vobis auctor placeat? eo nos iam laudatore et teste utemur.
Dubitabitis etiam diutius, iudices, quin illud quod initio vobis proposui verissimum sit, aliud per hoc iudicium nihil agi nisi ut M. Fonteio oppresso testimoniis eorum quibus multa rei publicae causa invitissimis imperata sunt, segniores posthac ad imperandum ceteri sint, cum videatis[12] eos oppugnare[13] quibus victoribus [14] populi Romani imperium incolume esse non possit?